m is for books

project japan. metabolism talks...

2012-02-29T10:58:00.004-08:00


W 2005 roku, zespół złożony z architekta, kuratora, redaktorów i fotografa, przyjechał do Tokio aby przeprowadzić wywiady z żyjącymi członkami ruchu Metabolistów. Po retrospektywnej wystawie w Mori Art Museum zainteresowanie Metabolizmem, uznawanym za pierwszy nie-zachodni ruch awangardowy, stale i konsekwentnie rośnie. Monografia  powstała z inicjatywy Rema Koolhaasa i Hansa Ulricha Obrista, którym udało się dotrzeć zarówno do samych architektów, ale także do fantastycznych materiałów wizualnych, reprodukowanych w książce: map, zdjęcia budynków, modeli, dokumentacji spotkań, wycinków prasowe etc. Książka, którą zaprojektowała znana holenderska graficzka, Irma Boom, ma aż 720 stron,  składa się z dwóch części: różowej (wywiady, stanowiące szkielet książki) i żółtej (materiały historyczne: od lat 30. po tryumf Metabolistów na Expo '70). W środku znalazło się również miejsce, na tak użyteczne elementy, jak kalendarium wydarzeń politycznych i gospodarczych w powojennej Japonii, pozwalające wpisać Metabolizm w szerszy społeczny kontekst. Jak zgodnie twierdzą autorzy monografii, Metabolizm był "ostatnim rozdziałem w historii, kiedy architektura stanowiła kwestią publiczną a nie wyłącznie prywatną". Japan Project jest niewątpliwie jedną z najbardziej imponujących edytorsko i badawczo wydawnictw ubiegłego roku. Reasumując, nasz kult wszystkiego co wiąże się z Japonią nie słabnie...

rytuał superformuły

2012-02-26T06:17:00.004-08:00

Monika Pasiecznik pracowała nad książką Karlheinza Stockhausena przez kilka lat, na przekór szatańskiej kompleksowości dzieła kompozytora, jak i marginalnej pozycji jaką postać ta zajmuje w polskim piśmiennictwie. Doczekaliśmy się w więc w Polsce solidnej analizy metod kompozytorskich, filozofii i doświadczeń scenicznych, tego charyzmatycznego kompozytora, który traktował swoją muzykę w kategoriach "miniaturowego modelu kosmosu". Monika zastrzega się że książka jest wymagająca, zmuszająca czytelnika do wielokrotnego czytania niektórych fragmentów. Należy jednak porzucić obawy: wiedza podawana jest tu w małych, pożywnych porcjach (książka składa się z kilkudziesięciu krótkich rozdziałów), język zdyscyplinowany (choć naszpikowany fachową nomenklaturą) a wybrany materiał ilustracyjny jest doskonały. Dla osób zajmujących się na co dzień sztukami wizualnymi, w książce pojawia się też wiele znajomo brzmiących koncepcji - spirali, formy otwartej, formuły czy też wspomniany wyżej "modelu kosmosu" (o paralelach między "spiralnymi" koncepcjami Smithsona a metodą kompozycji Stockhausena można byłoby napisać opasłą książkę). Są też elementy biograficzne, które rzucają światło na zmitologizowane elementy życia kompozytora, jak np. cyniczny stosunek Stockhausena na bałwochwalczo podchodzących do jego twórczości współczesnych muzyków elektronicznych. Książkę wydała Krytyka Polityczna, pozostaje mieć nadzieję że wróży ona serię poświęconą, zaniedbanym w Polsce wydawniczo, wybitnym kompozytorom XX wieku.

... and europe will be stunned

2012-02-19T01:54:00.000-08:00

Publikacja dla tych czytelników, którzy oczekiwali na "prawdziwy" katalog tzw. polskiej trylogii filmowej Yael Bartany. Książka, która towarzyszyła wystawie Yael na Biennale Sztuki w Wenecji przybrała formę politycznej książki kucharskiej (wspólnie z Galit Eilat robiliśmy wszystko co w naszej mocy, aby uniknąć wydawania klasycznego katalogu...), o czym pisaliśmy latem tutaj. Teraz jednak angielska fundacja Artangel postanowiła w pełni uhonorować zwieńczony podczas biennale projekt i opublikować kolejną książkę dotyczącą trylogii. ... and Europe will be Stunned to przede wszystkim album z kadrami z trzech filmów Bartany: Mary Koszmary, Muru i wieży oraz Zamachu. Na końcu książki znalazły się także nowe eseje poświęcone projektowi, autorstwa m.in. Borisa Groysa, Adiego Ophira oraz, wspominanej przez nas niedawno, Arielli Azoulay.

ilf and petrov's american road trip

2012-02-12T08:21:00.000-08:00

O przyczynach powrotu do tej, przerwanej niegdyś lektury, napiszemy niebawem (zdradzić możemy dziś tylko, że wiąże się to z pracą nad nową "preriową" publikacją, która ukazać ma się jeszcze tego lata)... Dzienniki ze Stanów Zjednoczonych, których autorami są Ilja Ilf i Jewgienij Petrow - korespondenci rosyjskiej Prawdy - ukazywały się w odcinkach na łamach Ogonioka. Wydano też książkę – staroświecki travelogue do egzotycznego kraju, po drugiej stronie oceanu, pod symptomatycznym tytułem Jednopiętrowa Ameryka. Podczas ponaddwumiesięcznej podróży, od 29 października 1935 do 13 stycznia 1936, dziennikarze zjechali samochodem Stany Zjednoczone od Zachodniego do Wschodniego Wybrzeża, i z powrotem przez Południe. Książka jest staroświecko zabawna, przenikliwa, nonszalancka, a do tego doskonale ilustrowana (Ilja Illf nie rozstawał się ani na chwilę ze swoją ulubioną Leicą). Wiele z fragmentów mogłoby powstać również w XXI wieku - wydaje się, że amerykańskie miasteczka zatrzymały się w czasie. Jako że znajomość języka rosyjskiego nie jest już tak powszechna jak jeszcze dwie czy trzy dekady temu, pozostaje polecić nam pierwsze anglojęzyczne wydanie tej uroczej i zachęcającej do podróży na amerykańską prowincję, publikacji, z (dopiero!) 2007 roku. Sam spis treści brzmi jak tracklist dobrej płyty z amerykańskim folkiem: The Road, The Small Town, The Desert, Negroes, California, Indians i tak dalej.

cabinet # 43 forensics

2012-01-29T12:31:00.000-08:00

W tak przeszywająco lodowaty dzień proponujemy lekturę na temat mrożący krew w żyłach. Nowy, zimowy numer kwartalnika Cabinet poświęcony jest fenomenom związanym z tematem forensics, czyli „naukami sądowymi”, a zwłaszcza zagadkom z pola medycyny sądowej. Gościnnym redaktorem numeru został Eyal Weizman – architekt, wykładowca Goldsmiths, dyrektor Centre for Research Architecture. Wypełnił on większość stron magazynu mrocznymi materiałami, m.in. o identyfikacji czaszki Josefa Mengele, historii nagrań głosu ludzkiego jako materiału dowodowego w kryminalistyce, czy też prawnych reperkusjach wynalezienia telegrafu. Dla równowagi w numerze znalazło się też kilka artykułów ze stałych rubryk, niezwiązanych bezpośrednio z ekshumacjami i kryminalnymi zagadkami. Brian Dillon napisał erudycyjny historyczno-sztuczny esej o eksplozjach i wybuchach, Mary Cappello przybliża kolekcję Mutter Museum w Filadelfii (gdzie zebrano przedmioty które zostały wcześniej połknięte przez ludzi) a lekarz John Baldwin przytacza rodzinną historię o zagubionej dłoni swojego wujka Buda. Trudno odmówić racji Žižkowi, który komplementował niegdyś nowojorskie pismo: „compared to Cabinet every other magazine is a walking zombie”...

from palestine to israel

2012-01-15T06:19:00.000-08:00

Nowa książka Arielli Azoulay (pisarki znanej z takich sztandarowych publikacji o fotografii jak The Civil Contract of Photography z 2008 roku*) poświęcona jest początkom istnienia państwa Izrael. Około dwieście fotografii wyselekcjonowanych i opisanych przez autorkę, pochodzi z państwowych i wojskowych archiwów fotograficznych. Książka stanowi starannie skonstruowaną podręczną wystawę, podzieloną na tematyczne rozdziały (sale wystawowe), będącymi próbą wyjaśnienia tego co wydarzyło w Palestynie się w latach 1947 - 1950. Zdjęcia te, mimo że teoretycznie dostępne w publicznych archiwach nigdy nie były dotąd traktowane jako istotne dokumenty. Azoulay zmusza archiwa do mówienia, posiłkując się starannie zweryfikowanymi materiałami źródłowymi. W kilku przypadkach "ściany" jej wystawy pozostają puste - wówczas gdy autorce odmówiono praw do reprodukcji, pozostaje jej tylko zamieszczenie opisu fotografii.

*A. A. była też autorką jednego z "przepisów" do antologii A Cookbook for Political Imagination

hypnotic show

2012-01-08T09:00:00.000-08:00

Ta niewielka książeczka zawiera w sobie osobliwe treści. Jest zbiorem, hmm... algorytmów potrzebnych do przeprowadzenia seansów hipnotyzerskich z historyczno-artystycznym zacięciem. Hypnotic Show to kontynuacja projektu Raimundasa Malasauskasa, polegającego na połączeniu praktyki hipnotyzerskiej z kuratorską. Podczas poprzednich edycji zahipnotyzowanym widzom serwowano dzieła sztuki, specjalnie skrojone do tego formatu (czyli w formie opowieści), autorstwa takich artystów jak Joachim Koester czy Cerith Wyn Evans. Tym razem, przy okazji ostatniej wersji projektu, na Artissima w Turynie, Malasauskas zwrócił się do kilku autorów (m.in. Sofii Hernandez Chong Cuy i Johna Menicka) o napisanie scenariuszy związnych z legendarnymi wystawami z przeszłości. Przywołane zostają duchy takich wydarzeń jak pierwsze Documenta (1955), Op Losee Schroven w Stedelijk Museum (1969), ekspozycja On Kawary w 19 przedszkolach rozrzuconych po całym świecie (1997) czy Day's End Gordona Matt-Clarka (1975). Pomysł jest więc prosty - należy się oddać w ręce dobrego hipnotyzera a następnie dać sobie zaaplikować jeden w wybranych scenariuszy, czyli udać się na spacer po historycznej wystawie. Jeśli w naszym zasięgu nie ma akurat osoby o paranormalnych zdolnościach, można również oddać się przyjemnej lekturze na jawie - teksty są dobrze napisane a historyczne referencje niezwykle pouczające.

m is for books, s is for things...

2012-01-06T11:32:00.000-08:00

Przyszedł nowy rok a więc (potencjalnie) czas zmian i obietnic. Obiecujemy sobie samym i wszystkim zabłąkanym czytelnikom tego bloga, że nasze wpisy będą bardziej systematyczne. Oraz że nie będziemy pisać tylko i wyłącznie o rzeczach wykonanych z papieru. Aby uczcić nasze postanowienia zmieniamy nazwę na M IS FOR BOOKS (whatever it means...), tym symbolicznym gestem przecinając pępowinę z macierzystą księgarnią muzeum pro qm z której wywodzi się blog, z drugiej podkreślając (patrz wyżej!) niesłabnący kult dla wszechobecnej litery M. A także dla litery S i podwójnego O. Lubimy też B, które kojarzy się z dobrą kuchnią.
Nową winietę dostaliśmy w prezencie od Fontarte.

the future of art. a manual

2011-12-14T12:55:00.000-08:00

The Future of Art. A Manual jest jednocześnie historią detektywistyczną, antologią art-science-fiction, podręcznikiem do sztuki XXI wieku, powieścią łotrzykowską, a przede wszystkim zbiorem rozbrajająco szczerych rozmów z artystami i krytykami sztuki... Berliński pisarz Ingo Niermann, w towarzystwie swojego przyjaciela Erika Niedlinga, wyrusza na poszukiwanie przepisu na dzieło sztuki, które przyniesie mu sławę, prestiż, właściwe miejsce w historii sztuki oraz (last but not least) godziwy dochód. Materiał zebrany podczas tej podróży stał się także kanwą pełnometrażowego dokumentu, który dołączono do książki.
Ingo ma pomysł na dzieło sztuki i to niebanalny: marzy mu się zbudowanie wielkiej piramidy-grobowca, w którym zebrane zostaną prochy wszystkich ludzi świata (opisał wcześniej swoją wizję w w książce Solution 9. The Great Pyramid). Pisarz, całkowicie przekonany do swojego pomysłu, szuka porady u wybitnych krytyków i historyków sztuki, uznanych artystów, ale i piekielnie bogatych kolekcjonerów - rozmawia m. in. z Genesis Breyer P-Orridge, Olafurem Eliassonem, Borisem Groysem, Damienem Hirstem, Hansem Ulrichem Obristem. Daje się też zahipnotyzować. Niektóre rozmowy są śmiertelnie poważne, inne wypadają naprawdę komicznie (jak np. wizyta u przenarkotyzowanego dandysa Terenca Koha, który raczy swoich inerlokutorów opowieściami o alergii na kota i koncercie z Lady Gagą). Krok po kroku, pod wpływem spotkań zmienia się dzieło sztuki, który wymyślił Ingo. Celem tej, niewątpliwie skrajnie narcystycznej książki, nie jest jednak uczynienie z pisarza post-konceptualnego artysty, ale wyobrażenie sobie sztuki przyszłości. Jeśli w 1831 roku Honoré de Balzac przewidział w jednym ze swoich opowiadań malarstwo abstrakcyjne, dlaczego nie miałoby się to teraz udać Niermannowi?

miejsca: kabinett archive

2011-12-05T12:46:00.000-08:00

Kabinett Archive jest jednym z najbardziej ukrytych i najcenniejszych skarbów dla bibliofilów w Berlinie. Miejsce to, mieszczące się przy Dieffenbachstrasse na Kreuzbergu (dzieli je piętnastominutowy spacer do znanej księgarni Motto), jest nie tylko sklepem ze starannie wybranymi książkami na temat refleksji teoretycznej w sztuce, ale i mikro domem wydawniczym. To tutaj powstaje jeden z naszych ulubionych magazynów The Exhibitionist oraz nowy rocznik No Order. Art in the Post-Fordist Times. Wydawane są też książki: we współpracy z takimi artystami jak Jonathan Monk, Ian Kiaer czy Daniel Spoerri. Samo miejsce robi niezwykłe wrażenie - farba łuszcząca się na ścianach, małe półki z wyeksponowanymi cennymi edycjami, kłęby dymu tytoniowego, stosy starych magazynów filmowych, neon z wymowną sentencją: "If it looks like art it probably isn't". Kabinett Archive prowadzi czarująca grupa włoskich intelektualistów, pod przewodnictwem Chiary Figone (wcześniej założycielki magazynu Uovo).

temporary wall of voodoo

2011-12-01T00:54:00.000-08:00

Najnowszy rozdział "pasożytniczej" powieści L.A.S.T. L.E.A.K. ukazał się przed kilkoma tygodniami, przy okazji wystawy Temporary Wall of Voodoo Christopha Draegera (wydawnictwo galerii West). Stosowanie do charakteru projektów tego szwajcarskiego artysty - którego interesują katastrofy, paranormalne wydarzenia i kryminalne historie - rozdział ten nawiązuje do nierozwiązanej zagadki śmierci kubańskiej artystki Any Mendiety i jej burzliwego związku z rzeźbiarzem Carlem Andre. Ukryty tytuł tej odsłony powieści to: (The dead woman drifted along in the breeze). Cyfrową wersję publikacji pobrać można tutaj.

farewell to tokyo

2011-11-26T04:15:00.000-08:00

Ostatnie dni zespół bloga spędził w miejscu, gdzie papier i druk darzy się niezwykłym szacunkiem, czyli w Japonii. Pielęgnując w pamięci tokijskie przygody i wdrażając tamtejsze przepisy kulinarne (w wolnych chwilach racząc się pouczającym Tokyo Donalda Richiego), planujemy jednocześnie kilka zmian na blogu. O tym wkrótce...

gordon matta-clark: conical intersect

2011-11-14T08:43:00.000-08:00

Oto kolejny tom w serii One Work wydawanej przez Afterall. Każda z książek (docelowo ma być ich więcej niż sto) poświęcona jest tylko jednej, kanoniczej pracy, w wyczerpujący sposób opisywanej przez jednego autora. Conical Intersect to klasyczne dzieło "anarchitektoniczne" Gordona Matta-Clarka, zrealizowane w 1975 roku. Było to spiralne cięcie wykonane na w dwóch XVI-wiecznych, przeznaczonych do wyburzenia budynkach w Paryżu. Nieopodal wzniesione miało zostać wkrótce Pompidou Centre. Autorem książki (pozującej na targowisku w tokijskiej dzielnicy Asakusa) jest Bruce Jenkins. Zawiera ona, w większości dotąd niepublikowane, archiwalne zdjęcia Marca Petitjeana.

modernizm na peryferiach

2011-11-06T08:58:00.000-08:00

Pożegnań z modernizmem w architekturze nie ma końca. Niewyczerpane są jego lokalne warianty i mutacje, co sprawia że zawsze wyłożyć można na stół kolejną nieznaną (nie-ateńską) kartę. Po fali zainteresowania modernizmem w Afryce i Skandynawii, przyjść może i czas na Śląsk oraz Wybrzeża Bałtyckie. Nowa książka na ten temat, Modernizm na peryferiach. Architektura Skoczowa Śląska i Pomorza 1918 - 1939, powstała pod okiem Andrzeja Szczerskiego, historyka sztuki, znanego m. in. w roli kierownika muzealniczych studiów kuratorskich na UJ. Oprócz esejów na temat m. in ogródków jordanowskich w Katowicach, wiedeńskiego modernizmu w Skoczowie czy identyfikacji wizualnej "państwa morskiego", książka zawiera także cykl zdjęć Michała Zawady.

oei # 53-54: dddd

2011-11-05T13:22:00.000-07:00

O szwedzkim piśmie OEI pisaliśmy, z nieukrywaną sympatią, kilka miesięcy temu. Poświęcony jest literaturze (czy też raczej konceptualnym operacjom na tekście), od jakiegoś czasu jednak coraz więcej miejsca na jego łamach zajmuje sztuka, i to sztuka pojęciowa, konceptualizm, mail-art etc., czyli bardzo ekscytujące podróże do lat 60. i 70. OEI zasłużył sobie na miano "najbardziej ekstremalnego pisma o literaturze" (jak pisał Daniel Birnbaum), w którym tekstowe i formalne eksperymenty rozlewają się na setki stron. Także i najnowszy numer jest przedsięwzięciem imponującym swym, graniczącym z szaleństwem, rozmachem. Mieści się na 1280 stronach i osiąga rozmiary książki telefonicznej. Za tytułowymi literami DDDD kryją się znajomo brzmiące słowa: Dokument Dispositiv Deskription Diskurs. Mnóstwo dobrej sztuki, i co ważne, pojawiają się fragmenty w języku angielskim. Na liczącej ponad 100 pozycji liście autorów są m.in. Tris Vonna-Michel, Bruno Latour, Allan Sekula, grupa Raketa, Andrzej Tichy, Giorgio Agamben i Kwiekulik (OEI poświęca kilkadziesiąt stron Działaniom z Dobromierzem, 1972-1974). Hermetyczny i prawdziwie uwodzący zbiór dokumentów i kuriozów. Powyżej prezentujemy próbę skali OEI w zderzeniu z puszką mleka skondensowanego.

postmodernism. style and subversion, 1970-1990

2011-10-22T09:29:00.000-07:00

Kilka tygodni temu w londyńskim Victoria & Albert Museum rozpoczęła się wystawa "Postmodernism. Style and Subversion 1970 - 1990", pretendująca do miana programowego podsumowania i usystematyzowania (jeśli to w ogóle możliwe) dziedzictwa (choć oczywiście trudno zakładać, że mówimy o zamkniętym rozdziale) postmodernizmu w architekturze, sztuce i modzie. Przy okazji tej wystawy ukazała się obszerna publikacja przygotowana przez Glenna Adamsona i Jane Pavitt. Nie jest to zwykły katalog ale antologia ponad 40 esejów - i to dotyczących tematów tak z pozoru od siebie odległych jak Biennale Architektury w Wenecji w 1980 roku, taniec buto, anarchitektura, rządy Margaret Thatcher, przemoc w fotografii reklamowej, Rem Koolhaas jako "ghost-writer", filmy Dereka Jarmana, styl hip-hopowców w pierwszej połowie lat 80., japońskie wzornictwo przemysłowe, turntablizm, Cindy Sherman itd. Książkę rozpoczyna sążnisty, niemal 100-stronicowy tekst wprowadzający autorstwa Adamasona i Pavitt. Postmodernism is almost alright, indeed...

ruins

2011-10-12T11:47:00.000-07:00

Kolejną pozycję w znakomitej serii Documents of Contemporary Art (wydawaną przez Whitechapel Gallery we współpracy z MIT Press) skompilował Brian Dillon, brytyjski "agent" nowojorskiego Cabinet. Pomysł na tą serię wydawniczą jest prosty, choć wymaga setek godzin spędzonych w bibliotece. Celem każdego z tomów jest wytyczenie kanonu najważniejszych tekstów związanych z wybranym tematem w sztuce. Są to eseje krytyczne, opowiadania, manifesty, teksty artystów i recenzje krytyków, fragmenty pamiętników i transkrypcje akademickich wykładów etc. Książki te obywają się bez jakichkolwiek ilustracji, koncentrując się na wyłącznie na słowie pisanym. Każdy tom kompilowany jest przez innego redaktora gościnnego. Dotychczas ukazały się m. in.: "The Archive", "Design and Art", "The Gothic", "Chance", "Appropriation", "Participation" czy (ostatnio) "Sound". Brian Dillon zanurza się w tym co fascynuje go najbardziej, czyli w tekstach na temat ruin. "Ruins" to bodajże najbardziej ekscytujący zbiór jaki ukazał się dotychczas w serii. Na liście autorów znajdują się takie nazwiska jak Walter Benjamin, Jacques Derrida, Le Corbusier, Svetlana Boym, Martin Lewis, Robert Smithson (nie mogło przecież zabraknąć jednego z najpiękniejszych istniejących tekstów o żywych ruinach współczesnych miast poprzemysłowych, czyli "A Tour of the Monuments of Passaic, New Jersey" z 1967 roku), Paul Virillo czy Tacita Dean.
U góry Brian Dillon, himself, pozuje przed podpisaniem naszej kopii Ruins.

the exhibitionist # 4

2011-10-08T11:50:00.000-07:00

Nowy numer The Exhibitionist - pierwszego, ale już nie jedynego magazynu w całości poświęconego współczesnej praktyce kuratorskiej (ostatnio pojawił się konkurent, Journal od Curatorial Studies) - jest próbą retrospekcji, krytycznego spojrzenia na tematy i problemy poruszane w poprzednich wydaniach pisma. Pomysł jest dość osobliwy, zważywszy na fakt że wcześniej ukazały się zaledwie trzy numery. Aby oznajmić doniosłość tego przedsięwzięcia pismo ma czerwoną okładkę - która zastąpiła dotychczasową, firmową ekshibicjonistyczną żółć. Efekty tego autorefleksyjnego zamysłu nie są tak straszne, jak można byłoby się tego spodziewać, jednak przysypiając nad takimi tekstami jak "On Knot Curating" Johanny Burton, można uwierzyć, że kuratorski dyskurs to zwyczajnie najnudniejsza rzecz na świecie. Na szczęście w numerze znalazły się także znakomite eseje autorów, którzy nie poddali się tendencji do "pisania o pisaniu o pisaniu o robieniu wystaw". Dorothea von Hantelmann analizuje profesję kuratorską jako "sztukę selekcji", Dieter Roelstraete wraca do frazy Gombricha "nie ma czegoś takiego jak sztuka, są tylko artyści" sugerując że dziś "nie ma artystów, jest tylko sztuka", Massimiliano Gioni rozważa co wolno jest zrobić dziełu sztuki by zmusić je mówienia (a raczej do zeznania tego co akurat chcemy od niego usłyszeć). Numer zawiera również wkładkę z ilustrowaną bibliografią do wszystkich tekstów jakie ukazały się w poprzednich trzech numerach.
Niedawno 1/2 zespołu bloga odwiedziła londyński Columbia Road Flower Market, gdzie The Exhibitionist pozował wśród kwiatów.

honza zamojski. rymy jak dymy

2011-09-25T11:30:00.000-07:00

Honza rymuje.Sampluje, składa, przycina tłuste kawałki tekstu. Wbrew tytułowi jego rymy wcale nie są jak dymy, a raczej ciężkie jak kolubryny. Książka skonstruowana jest na obraz i podobieństwo winylowej płyty: ma dwie strony, listę utworów a nawet obowiązkowy hidden track. Pierwsza strona albumu jest ciemniejsza, druga bardziej koncepcyjna (gdyby trzymać się kurczowo terminologii muzycznej, można by więc, puszczając oko, nazwać owe wydawnictwo concept albumem). Honzę ciągnie go w stronę czarnego getta i smolistych fraz. To co w tle nigdy nie jest białe (mimo że jest tu sporo pustych stron), coś tam zawsze szumi, brud się odkłada na papierze. Honza chodzi z psem oglądać małpy w zoo, dywaguje na temat produkcji ołówków, fantazjuje o ataku szarańczy, zachwyca się chemiczną precyzją polskich przekleństw. Chciałby być czarny i wywijać słowem jak mieczem. A do tego wie jak zaprojektować książkę. I tym sposobem polska sztuka zapuściła się w miejsce, gdzie jej dotąd raczej nie widywano.

format p # 5: wystawy mówione

2011-09-21T12:52:00.000-07:00

Kolejny numer magazynu Format P składa się tylko z jednego tekstu: libretta utworu Wystawy mówione. Jest to forma(t) słuchowiska odnoszącego się do zapomnianych, przeoczonych oraz zmitologizowanych rozdziałów z historii polskiej kultury XX wieku. Kompiluje fikcje i mity, "fantomowe" dzieła oraz trudne do zweryfikowania relacje świadków. Ten rozpisany na role tekstowy kolaż, złożony z istniejących i wyimaginowanych zapisków tworzy rodzaj, niepozbawionej humoru i dezynwoltury, opery instytucjonalnej lub też inscenizowanego wykładu. Autorami libretta są: Sebastian Cichocki, Grzegorz Piątek i Jarosław Trybuś oraz Michał Libera. Ścieżka dźwiękowa przygotowana została przez: Patryka Zakrockiego, Radka Dudę, Michała Ścibiora oraz Wojciecha Kucharczyka.

PS. Format P zawiązał nieformalny sojusz z opisywanym wczoraj, bliskim koncepcyjnie F.R. Davidem – oprócz wymiany komplementów i książkowych prezentów między Amsterdamem i Warszawą, łącznikiem jest tekst Dietera Roelstraete opublikowany niemalże równolegle w obu pismach (letnie wydania magazynów).

f.r. david: summer 2011 (spin cycle)

2011-09-20T12:49:00.000-07:00

Najnowszy numer uwodząco hermetycznego pisma F.R. David, zatytułowany Spin Cycle, żongluje typograficznymi ekscesami Franza Erharda Walthera, poezją konkretną Iana Hamiltona Finleya, diaboliczną prozą J.K. Husysmansa, filozoficznymi rozważaniami Ezry Pounda czy też fragmentami nieśmiertelnego Indeterminacy Johna Cage'a. F.R. David ukazuje się dwa razy do roku, poświęcony jest roli tekstu w współczesnej praktyce artystycznej i kuratorskiej. Wydawcą magazynu jest holenderskie de Appel, a całość projektuje Will Holder i Mark Sperlinger. Na łamach F.R. Davida znajduje się zaskakująco niewiele sztuki, za to sporo doskonale wybranych tekstów, które można potraktować jako wielopoziomowe wystawy do czytania. Specjalną uwagę przykłada się w najnowszym numerze do muzealnych podpisów pod pracami. Temu zagadnieniu poświęcony jest tekst (a dokładnie transkrypcja inscenizowanego wykładu) Iana White'a oraz tekst brawurowego wystąpienia Edwarda Johnstona z 1933 roku, w którym postuluje on używanie tabliczek pod obrazami i rzeźbami, które dawałyby widzom podstawowe informacje o dziełach – ich dacie powstania, technice, oraz motywacjach artysty! Jak śpiewał niejaki F.R. David, od którego to nazwiska pochodzi tytuł magazynu: words don't come easy...

alina szapocznikow: awkward objects

2011-09-04T13:14:00.000-07:00

Najnowsza książka Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie poświęcona jest twórczości Aliny Szapocznikow. Nosi tytuł Awkward Objects (Niezgrabne przedmioty) i jest zbiorem tekstów opartych o wystąpienia na międzynarodowej sesji poświęconej artystce jaka odbyła się w maju 2009 roku. Wśród autorów znajdują się m. in. Griselda Pollock, Sarah Wilson, Paweł Leszkowicz i Tomas Pospiszyl. Autorem projektu graficznego jest Ludovic Balland, który zaproponował zupełnie nowy layout i format dla książek wydawanych przez muzeum.

Krótkie przypomnienie: Alina Szapocznikow urodziła się w 1926 w zasymilowanej rodzinie żydowskiej w Kaliszu, w czasie wojny kilka lat spędziła w obozach koncentracyjnych. Po jej zakończeniu studiowała w Pradze, potem w Paryżu, gdzie w swej twórczości, zatrzymanej przez przewlekłą chorobę w 1973, stworzyła dzieło złożone z zaskakującej ilości eksperymentalnych rzeźb i rysunków, które do dziś zadziwiają swoja innowacyjnością i siłą oddziaływania. Pozostawiła po sobie niezwykłe pionierskie, złożone dzieło, które wyraża zarówno jej osobiste losy, dążenia i obsesje, jak i bardziej uniwersalną kondycję zmagającej się z wyzwaniami współczesności artystki. Alina Szapocznikow od końca lat 50. jest artystką uznaną - choć wystawianą z różną intensywnością w różnych okresach, to w zasadzie nieprzerwanie obecną. Obecna jest także jej legenda i świadomie kreowany wizerunek: pięknej, samodzielnej, utalentowanej kobiety, wizerunek utrwalony na licznych fotografiach. Poza Polską trwa aktualnie intensywny proces zapoznawania się z dziełem artystki : prezentacje jej prac na kolejnych międzynarodowych wystawach i zakupy do muzealnych kolekcji (jak choćby pokaz Fotorzeźb na „Documenta” w 2007 roku i ich zakup przez Centrum Pompidou) zwróciły uwagę na tę artystkę.

cabinet # 41

2011-08-21T07:41:00.000-07:00

Nowy Cabinet przybył do nas z dużym opóźnieniem (z nowojorskiej redakcji dochodzą bowiem plotki, że drukarnię opuścił już numer kolejny), na tyle jednak wcześnie by załapać się na listę obowiązkowych lektur podczas niedawnych krótkich wakacji. Temat # 41 to Infrastruktura. W sekcji znajdują się m.in. teksty o H. D. Thoreau i XIX-wiecznej inwazji telegrafu, śpiewie syren i syrenach alarmowych, narwalach "zatrudnionych" do badania toni morskiej, roli pisciny w architekturze sakralnej, pneumatycznej poczcie w XIX i XX-wiecznym Paryżu oraz o certyfikatach autentyczności towarzyszących konceptualnym dziełom sztuki (fragment wystawy In Deed). Jak zwykle w numerze jednak pojawiają się teksty nie związane z głównym spięciem tematycznym. O eksperymencie Biospehere pisze Christopher Turner, centrum świata poszukuje James Trainor, a James Delbourgo rozwodzi się o pudełkach z przyrodniczymi kuriozami Sir Hansa Sloane'a etc. Miłym aneksem do niedawno opisywanej przez nas powieści Sanctuary, jest tekst Briana Dillona o chwaście wierzbówce kiprzycy, która najchętniej rozrasta się na miejskich ruinach (stąd jej pieszczotliwa angielska nazwa: bombweed). Roślina ta jest jedną z głównych bohaterek powieści Dillona. Kolejna porcja wiedzy i niewiedzy sygnowana przez Cabinet, ma pojawić się w skrzynkach wiernych subskrybentów już za kilka tygodni. Tym razem tematem będzie Zapominanie.

otwarty tron

2011-08-18T14:05:00.000-07:00

Otwarty tron nie trafił jeszcze do dystrybucji, ale księga ta ujrzała w końcu światło dzienne (wbrew niesprawdzonym pogłoskom, jakoby ciążyła nad nią klątwa). Jest to katalog niezrealizowanej wystawy o tytule Otwarty tron. Sztuka współczesna wobec fenomenu Jana Pawła II, która miała odbyć się w Domu Pracy Twórczej na Wigrach - choć trafniej byłoby zdefiniować tą pozycję jako wystawę zamkniętą w formie książki, czy też jak chcą jego autorzy, "mobilne muzeum papieskie". Imponujący projekt graficzny i introligatorski (kilkaset stron w twardej białej oprawie, tłoczenia, specjalne pudełko, przeźroczysta obwoluta, mnóstwo zdjęć, wytworne rozwiązania typograficzne) jest dziełem Jerzego Gruchota i Wojtka Kossa z Full Metal Jacket. Z tekstu opisującego projekt: "Jeśli wystawa mogłaby przybrać formę wyznania grzechów, spowiedzi szeptanej do uszu widzów, to z pewnością sięgnęlibyśmy po taką właśnie formę ekspozycji. Wystawa „Otwarty tron” stanowić miała zbiór opowieści, przedmiotów i artefaktów, nawiązujących do duchowej amnezji, pustki oraz zanikających śladów, związanych z kultem Jana Pawła II. Interesował nas drugi obieg „plastycznego” kultu papieskiego i jego artefaktów, a raczej, uściślając istnienie dwóch takowych równoległych obiegów. Oba szczycić się mogły statusem nurtów subwersywnych i „opozycyjnych” - pierwszy, masowy, związany jest z praktykami religijnymi (jest „prawdziwy”, ale niszowy bo stojący w jawnej opozycji do oficjalnych estetyk kultury wysokiej) a drugi, hermetyczny, elitarny, związany ze sztuką współczesną (a więc zajmujący krytyczne stanowisko wobec „ludowych” i „amatorskich” materializacji kultu papieskiego). Poszukiwaliśmy śladów napięć i konfliktów między oboma środowiskami, ale temat wystawy „Otwarty tron” nie jest bynajmniej dynamika ideologicznego sporu. Miejsce wystawy – z jednej strony ryzykowne, a z drugiej „legitymizujące” ją - symbolicznie związane z papieskimi podróżami, to pokamedulski klasztor nad Wigrach, który Jan Paweł II odwiedził podczas swej siódmej pielgrzymki do ojczyzny w czerwcu 1999 roku. W miejscu tym przecinają się różne formy pamięci/pamiętania oraz modele mitologizowania tej postaci. (...) Chcemy pokazać ślady po kulcie, za pomocą wystawy szczątkowej, tylko zarysowanej, będącej zaledwie impulsem do dalszych badań. Jeśli nie może ona odbyć się w miejscu, do którego była przeznaczona – w pokamedulskim klasztorze nad Wigrach – możemy skorzystać z nowych możliwości jakie daje zrealizowanie jej w formacie książki. To ekscytująca sytuacja, szansa na stworzenie „mobilnego muzeum” papieskiego które, jak mamy nadzieję, dotrze do innej, szerszej grupy odbiorców niż tylko ta której dane byłoby udać się w określonym czasie z pielgrzymką do klasztoru. Sytuacja ta umożliwia również produkcję nowych prac artystycznych (należącą do innej kategorii – wymykającej się dotychczasowym, jednoznacznym konwencjom), które trafić mogą do krytycznego panteonu dzieł dedykowanych postaci Jana Pawła II." Nad wystawą, która stała się książką, pracował zespół w składzie: Tadeusz Bartoś, Sarmen Beglarian, Sebastian Cichocki, Jagoda Hernik Spalińska i Roman Pawłowski. Redaktorką publikacji jest Agnieszka Tarasiuk.

FUKT # 10

2011-08-15T13:56:00.000-07:00

Niedawno dotarła do nas przesyłka z najnowszym numerem berlińskiego magazynu FUKT - pismem w całości poświęconym współczesnemu rysunkowi. FUKT ma mroczny i elegancki apokaliptyczno-psychodeliczny nastrój - o co dba konsekwentnie jego redaktor naczelny Björn Hegardt. W nowym 10. numerze (Björn odgraża się że jest to być może przedostatni numer przed końcem świata, jaki według pradawnych rachunków Majów ma nastąpić w grudniu 2012 roku) znajduje się esej Erlend Hammer i ponad 120 stron materiałów wizualnych. Występują: Nanne Meyer, Monika Grzymala, Steven Ketchum, Ralf Ziervogel, Kay Arne Kirkebø, Michael Schall, Rinus Van de Velde, Daniel Zeller, Yehudit Sasportas i inni.
Powyżej FUKT pozuje na tle żyznych roztoczańskich czarnoziemów.

sanctuary

2011-08-02T15:22:00.000-07:00

Oczekiwania wobec powieści Sanctuary Briana Dillona można żywić mniej więcej takie jak, dajmy na to, rozhisteryzowana nastolatka wobec solowej płyty członka ulubionego zespołu. Oczywiście tylko w przypadku gdy potencjalny czytelnik uznaje Cabinet za najlepsze pismo jakie powstało kiedykolwiek na planecie Ziemia. Dillon jest bowiem jednym z redaktorów i intelektualnych fundamentów Cabinet, autorem wielu doskonałych tekstów o ruinach, gabinetach osobliwości, prowincjonalnych muzeach, zapomnianych woluminach, zwyczajach mitycznych zwierząt etc. Jest erudytą, pisze z pasją, najbardziej lubi pławić się w mroku i rozpadzie (lada moment wyjdzie jego antologia tekstów Ruins - o fascynacji artystów ruinami w XX i XXI wieku). Sanctuary to jego druga powieść. Pierwsza próba literacka Dillona, stosownie do zainteresowań, nosiła tytuł In the Dark Room. Jest on także autorem antologii tekstów o przypadkach hipochondrii u znanych artystów i pisarzy. Wszystkie te doświadczenia kumulują się w Sanctuary. Historię, którą opowiada w tej niewielkiej 90-stronicowej, stylizowanej na modlitewnik książeczce, można by zaszufladkować jako gotycką powieść z fiksacją corbusierowską. Z bohaterami, plączącymi się po tytułowym sanktuarium, można się gładko utożsamić. Ona jest delikatna i cierpi na mordercze ataki migreny. On dostał roczną rezydencję w Muzeum Historii Naturalnej i bada szklane repliki morskich żyjątek. Ona pisze recenzje dla magazynu o sztuce współczesnej i jej życie towarzyskie ogranicza się głównie do wernisaży. On na wernisaże nie chadza, za to jemu powierza się, w tym samym magazynie, dział dotyczący związków między sztuką a muzyką eksperymentalną. Oboje interesują się ruinami (choć on woli na wyprawy wyruszać samotnie, podczas gdy Ona nie może się do niego dodzwonić). Oczywiście, chyba nikt nie ma wątpliwości, ekscytują się przede wszystkim ruinami modernistycznymi - gdzie w betonowych nieckach mnożą się komary a ze ścian odpadają kolejne jaskrawe warstwy emaliowej farby.
On znika któregoś dnia bez śladu, ona postanawia szukać go w opuszczonym, modernistycznym sanktuarium, które minęło się z czasem (bohaterowie książki oglądają razem kroniki filmowe z 1968 roku, gdzie młodzi seminarzyści bez entuzjazmu wędrują po wielkich, pustych salach). Sanktuarium to bowiem "z góry zaprojektowana ruina". Czy Wasze serce bije mocniej? Jeszcze nie? Ona ma ataki ślepoty na jedno oko, tak wielkie jest ciśnienie w jej czaszce, On ma za to ataki krasomówstwa i wydaje się że wszystkie numery Cabinet potrafi recytować z pamięci (przytacza np. fascynującą historię braci Blaschka, falsyfikujących w XIX wieku przyrodnicze okazy muzealne).
Książka zaczyna się cytatem z Roberta Smithsona: "There is no order, outside the order of the material". Wiadomo więc od początku, że będzie o rozpadzie, entropii i prowincjonalnych hotelach. I tak jest od początku do samego końca: Dillon nie szczędzi soczystych opisów procesów chemicznych jakie zachodzą w betonie, obrastania chwastami, jak i mrożących krew żyłach opowieści o korozji stalowych prętów. Wydaje się, też często "mówić Smithsonem", robiąc delikatne aluzje od spiralnych kształtów i nieintencjonalnych monumentów na wyspiarskiej prowincji. Sanctuary wygląda na jedną z wakacyjnych atrakcji tego lata, choć nie wiemy jeszcze jak się kończy.

miejsca: studio ludovica ballanda

2011-08-01T12:07:00.000-07:00

Dla odmiany, zmęczeni deszczową rzeczywistością, proponujemy krótką wizytę w rześkiej i słonecznej Bazylei. Oto kilka zdjęć z miejsca gdzie powstają doskonałe książki i magazyny (choć malkontenci narzekać będą, że projektanckie ekstrawagancje zabijają ich czytelność). Jesteśmy w pracowni Ludovica Ballanda, typografa znanego m.in. z identyfikacji wizualnej 5. Biennale Sztuki w Berlinie. Ludovic pracuje obecnie m.in. nad książką o Alinie Szapocznikow oraz wraca do zadania, którego podjął się już sześć lat temu - opracowania opasłej 1000-stronicowej monografii Luisa Barragana.

the captured museum

2011-07-27T23:43:00.000-07:00

Książka podsumowuje Carte Blanche, fascynujący eksperyment Barbary Steiner, dyrektorki Galerie für Zeitgenössische Kunst w Lipsku, która oddała na dwa lata swoją instytucję w ręce prywatnych galerii, kolekcjonerów i firm. Oczywiście za opłatą. W ten sposób znana i poważana (co równa się: krytykowana przez lokalne środowisko i urzędników za hermetyczny program) instytucja trafiła w ręce podmiotów, których wpływ na decyzje programowe muzeów jest zazwyczaj dyskretnie pomijany. Steiner dokumentuje i prześwietla zawiłe związki między instytucją sztuki a światem korporacji i zamożnych kolekcjonerów, którzy wysysają z niej (intelektualne) soki a jednocześnie pompują w nią (szeleszczącą) krew.

warszawa fantastyczna

2011-07-16T08:42:00.000-07:00

Po kilku latach pracy Paweł Dunin-Wąsowicz zdecydował się zakończyć (czy też raczej przerwać, zważywszy na uparcie dokonywane przez autora nowe odkrycia) pracę nad książką Warszawa fantastyczna. Jest to antologia budynków i budowli warszawskich, istniejących tylko na łamach książek - od Muzeuów Ateizmu, dzielnice ogródków działkowych przez Dworcem Centralnym, osiedle Niebiańskie Wzgórza, po Morze Warszawskie (jakie powstało po spiętrzeniu Bugu gigantyczną tamą). W 2004 roku na łamach Lampy pojawił się materiał zapowiadający powstanie tego imponującego dzieła - tekst z mapą miasta na którą to naniesiono owe niezmaterializowane warszawskie obiekty. Paweł podkreśla, że kiedy opublikował ów artykuł oparł się na lekturze około dwudziestu książek, podczas gdy teraz korzystał już z ponad dwustu tytułów. Zarzeka się też na łamach Warszawy fantastycznej, pisząc o sobie w trzeciej osobie liczby pojedynczej: "Książka ta stanowi przede wszystkim kompendium wiedzy na temat zmieniających się wyobrażeń stolicy Polski na przestrzeni prawie dwustu, choć właściwie raczej stu ostatnich lat. Jej autor nie czuje się zbytnio upoważniony do pogłębionego komentowania tych wyobrażeń. Jest też przekonany, że olbrzymia większość przytaczanych utorów ze względu na swój tendencyjny, publicystyczny charakter komentuje się sama, naprawdę wartościowe literacko pozycje nie stanowią zaś więcej niż 10 procent liczby tytułów." Autor legendarnej Widmowej biblioteki, podszedł do sprawy metodycznie, jest tu nawet alfabetyczny rejestr ulic i obiektów fantastycznych Warszawy. Całość jest doskonale napisana, opracowana i wydana (to pierwszy tom w "warszawskiej" serii zainicjowanej przez Rastra). Książce towarzyszy wizualny suplement, dotyczący kilku artystycznych utopii wdrażanych w Warszawie, m.in. bródnowskich fantasmagorii Pawła Althamera. Warszawa jest fantastyczna.

zapraszamy na piknik

2011-07-15T02:29:00.000-07:00

paweł althamer

2011-07-07T12:40:00.000-07:00

Tuż przed premierą nowego projektu Pawła Althamera na Bródnie zatytułowanego "Toguna" (tym razem w kooperacji z dogońskim rzeźbiarzem Youssufem Darą - więcej o tym przedsięwzięciu tutaj) polecamy wydany niedawno album wydawnictwa Phaidon poświęcony twórczości tego artysty. To bardzo wyczerpująca monografia (z tekstami Romana Kurzmeyera, Suzanne Cotter i Adama Szymczyka) ukazująca Althamera w rolach: społecznika, szamana, krytyka instytucjonalnego, astronauty, pracownika społecznego, kaznodziei, ogrodnika, pomazańca bożego, przyjaciela roślin, dzieci i bezdomnych, poszukiwacza wrażeń duchowych i psychodelicznych, wędrowcy ... by wymienić tylko te najważniejsze wcielenia. Obraz jaki wyłania się z tej publikacji jest diablo konsekwentny i ujmujący, jawiąc się jako jedna z niewielu wcielonych z powodzeniem utopii wychodzących z pola sztuki.
Poniżej zdjęcie Pawła Althamera (fot. Berenika Chudziak-Deram) w dogońskiej wiosce w przebraniu Koziołka Matołka, będącego ulubionym bohaterem z dzieciństwa artysty. O dziwnych podróżach bez przemieszczania się i upartych powrotach do punktu wyjścia, Paweł mówi (rozmowa „Powściągliwość w podróży" w książce Positionen V: Polen, jaka ukaże się tej jesieni w nakładem Akademii Sztuki Pięknych w Berlinie/ Steidl-Verlag): "Gdziekolwiek się znajdujemy nie ma powodu do paniki. Rzeczywiście jesteśmy przybyszami, ale jednocześnie nigdy nie opuściliśmy własnego domu. Końcowa konkluzja byłaby więc taka, że jedyna podróż jaką masz do odbycia do wyprawa do wnętrza. A uściślając – jest to wyrzeczenie się jakichkolwiek podróży. Najważniejsze jest odkrycie, że jesteś dokładnie w tym miejscu gdzie trzeba." Fot. książek z modelem dogońskiej toguny w tle: Bartek Stawiarski.

bulletins of the serving library

2011-07-03T13:45:00.000-07:00

Umarł Dot Dot Dot, niech żyje Bulletins of the Serving Library! Tak bynajmniej twierdzą David Reinfurt i Stuart Bailey (znani szerzej jako Dexter Sinister), wydawcy legendarnych "Trzech Kropek", osobliwego magazynu w którym filozoficzne eseje zderzały się ze śmiałymi zabiegami typograficznymi, a prywatne obsesje autorów z refleksją konceptualną na polu grafiki użytkowej. Upłynęło 10 lat, podczas których wydano ledwo 20 numerów Dot Dot Dot, co wystarczyło do zbudowania niesamowitej renomy pisma. Bailey i Reinfurt twierdzą, że ich nowy magazyn zaczyna się dokładnie tam gdzie zakończył swój żywot Dot Dot Dot. Rzecz jest jednak o wiele bardziej skomplikowana. Nowa inicjatywa „The Serving Library” to nie tylko pismo, ale i archiwum, rodzaj biblioteki, złożonej z kolekcji tematycznych PDF-ów zwanych biuletynami dostępnych online, dwa razy do roku wydawanych na papierze (stąd nazwa „Bulletins of the Serving Library”) oraz z prawdziwej mini-biblioteki w Nowym Jorku. Biblioteka ta składa się z 20 numerów Dot Dot Dot i kolejno wydawanych Biuletynów, a także książek z których korzystali czy które polecali autorzy tekstów w nich publikowanych oraz 70 przedmiotów referencyjnych powieszonych na ścianie obok. Cały, rozpisany na wiele lat projekt opatrzony jest szczegółowym regulaminem (łącznie ze szkoleniami dla osoby zajmującej się biblioteką, opartych na kursach Bauhausu), przypominający konceptualne kontrakty z lat 70.

W premierowych drukowanych biuletynach The Serving Library znajdują się erudycyjne, obszerne teksty m.in. na temat Podręcznika Martwych Mediów, intelektualnych zdolności ośmiornic (i lingwistycznych perturbacji z tym stworzeniem związanych), dylematów z pomiarem czasu, filozofii zastosowania fontu o nazwie Meta-the-difference-between-the-two-Font (czyli Dexter Sinister cytuje Bruno Latoura) i rozważań na temat przyszłości bibliotek. Pismo można zaprenumerować od razu na 12 lat, jak twierdzą jego wydawcy – bez obawy o stopę inflacji. Albo skrupulatnie zapisywać pdfy ze strony internetowej, pozostawiając na boku papierowe ekstrawagancje. My póki co wolimy papier.

format p # 4: the future of art criticism as pure fiction

2011-07-01T01:12:00.000-07:00

Najnowszy numer pisma Format P ujrzał światło dzienne. Natura tego pisma jest kapryśna. Format P pojawia się nieregularnie, zmienia się jego profil, zasięg dystrybucji, a nawet same motywacje wydawców. Identyczny pozostaje tylko poręczny format magazynu: 13 na 17 centymetrów.
Pierwszy numer poświęcony był "życiu pozagrobowemu" przedmiotów codziennego użytku. Numer drugi miał charakter "fantomowy" (cały nakład został ukryty w schowku pod ziemią - zniszczone wilgocią numery trafią do dystrybucji w znanym tylko przez redakcję pisma terminie). Trzecie wydanie stanowiło postulatywny tekstowy kolaż, składając się z zebranych manifestów z XX i XXI wieku, zarówno artystycznych, jak i aktywistycznych.
Najnowsza edycja Formatu P, pod tytułem The Future of Art Criticism as Pure Fiction dojrzewała długo - większość tekstów została napisana jesienią 2010 roku. Formuła magazynu zmieniła się po raz kolejny. Tym razem jest to wyłącznie anglojęzyczny zbiór, dość hermetycznych tekstów literackich, napisanych przez kilkunastoosobową grupę autorów - kuratorów i krytyków sztuki, którzy flirtowali z literaturą jako "potencjalnym formatem wystawy sztuki". W efekcie powstało dziewiętnaście wystaw (obowiązywała zasada: tylko tekst, żadnych ilustracji) podszywających się pod opowiadania science-fiction czy erotyczne, fikcyjne wywiady, wiersze etc. "Wydarzenie towarzyszące", dwudziesty element projektu, to pocztówka, której treść stworzyli wspólnie wszyscy autorzy numeru. Wśród gości Formatu # 4 znajdują się m. in.: Sina Najafi, Raqs Media Collective, Łukasz Ronduda & Łukasz Gorczyca, Dieter Roelstraete, Aaron Schuster i Ysla Leaver-Lap.

Motto nowego numeru zostało skradzione samemu Lordowi Byronowi, brzmi ono: Critics all are ready mades.
Autorem doskonałego projektu graficznego Formatu P (tak, tak - wszystkie litery są ciemnozielone) jest Jakub Jezierski.

kiedy rano otwieram oczy widzę film

2011-06-27T13:24:00.000-07:00

Ana Janevski chowa się za okularami i swoją książką Kiedy rano otwieram oczy widzę film. Ana jest tuż przed wylotem do NYC (nasza koleżanka zamienia warszawskie MOMA na MOMA nowojorskie). W tle słynna mozaika na Pańskiej. Wydawnictwo Kiedy rano... jest powrotem do inauguracyjnej wystawy, pod tym samym tytułem, zorganizowanej trzy lata temu w tymczasowej siedzibie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. W bogato ilustrowanej książce, projektowanej przez Ludovica Ballanda, znajdują się teksty Stevana Vukovića, Łukasza Rondudy, rozmowa z Tomislavem Gotovacem, sporo archiwalnych tekstów: manifestów komentarzy, anonsów etc.

Oto informacja od wydawcy: Zapraszamy w podróż do kraju, którego już nie ma, a który wytworzył najważniejszy w naszej części Europy mit sztuki radykalnej. Ana Janevski, narodziny nowych tendencji w sztuce przełomu lat 60. i 70. lokuje poza jej granicami – w amatorskich klubach filmowych, w których eksperymenty przeprowadzali nieobciążeni artystycznością przedstawiciele różnych dziedzin wiedzy i kultury. Książka pokazuje związki kina amatorskiego – rozkwitającego w byłej Socjalistycznej Federacyjnej Republice Jugosławii dzięki publicznemu mecenatowi – ze sztukami wizualnymi i wzajemne oddziaływanie filmowców i artystów innych dziedzin. To właśnie artyści i filmowcy jugosłowiańscy jako pierwsi artyści neoawangardowi w bloku wschodnim próbowali badać własne uwikłania w rzeczywistość, jako pierwsi zaproponowali projekt jej alternatywnej modernizacji, różnej od tej, którą proponowały socjalistyczne władze. Specyficzne usytuowanie na styku sztuki modernistycznej i strategii postkonceptualnych oraz postminimalistycznych, na styku dwóch światów: zachodniego kapitalizmu i wschodniego komunizmu generowało oryginalne, niepowtarzalne fenomeny artystyczne, niemogące się pojawić nigdzie poza Jugosławią i tamtym czasem: twórczość Gorana Trbuljaka, Tomislava Gotovaca, Sanji Iveković, Dalibora Martinisa czy Mariny Abramović.

the jewish state

2011-06-26T07:01:00.000-07:00

Niestarzejąca się lektura: Der Judenstaadt Teodora Herzla, w nowym wydaniu. Książka wyszła w popularnej penguinowskiej serii Great Ideas, która budzi zazdrość wielu naszych znajomych grafików i typografów: niewątpliwie jest to jedna z najpiękniej zaprojektowanych, głównie literniczych, serii okładek ostatnich lat. Poza tym, współczesna lektura Herzla w świetle takich eksperymentów jak Sealand, The Kingdom of Vargaland-Elgaland, JRMiP, Cabinetlandia czy NSK, nabiera jeszcze innego znaczenia - warto odczytać ją nie tylko jako rzeczowy instruktaż, ale i artystyczne ćwiczenie z politycznej wyobraźni.
Garść tematycznych linków: o niechęci do własnego kraju czytaj tutaj , o powstawaniu nowych państw tu a tam można zobaczyć wszystkie okładki z serii Great Ideas.

romanian cultural resolution

2011-06-24T10:21:00.000-07:00

Romanian Cultural Resolution to nowa książka wydawnictwa Hatje Cantz - obszerne kompendium tekstów i reprodukcji na temat najważniejszych współczesnych artystów z Rumunii. Publikacja powstała przy okazji serii wystaw w Club Electro Putere w Krajowie i Werkschau Spinnerei w Lipsku. Inspiracją dla kuratorów Alexandro Niculescu i Adriana Bojenoiu, była historia klubu dla robotników fabryki silników w Krajowej, w którym od lat 70. aż połowy lat 90. odbywały się różne projekty artystyczne, by podzielić los innych tego typu miejsc po transformacji ustrojowej - stając się pubem, dyskoteką, klubem fitness, aż wreszcie bankrutując. Nowo otwarte centrum sztuki współczesnej, założone przez Niculescu i Bojenoiu w tym samym miejscu nosi wdzięczną nazwę Club Electro Putere. Kuratorzy prezentują oni historię najnowszej sztuki rumuńskiej w świetle zmian po 1989 roku: eskalacji nacjonalistycznych nastrojów, ekonomicznych kosztów transformacji, kulturalnej amnezji etc. Książka podzielona jest na cztery działy: Fetish Factory, An Image Instead of a Title, Figurative Painting in Romania 1970-2010, Here and Then. Autorzy tekstów to: Marius Babias, Adrian Bojenoiu, Sebastian Cichocki, Livius Ciocârlie, Apsara DiQuinzio, Bogdan Ghiu, Anca Mihulet, Mihnea Mircan, Vlad Morariu, Cristian Nae, Amelia Pavel, Mihai Pop, Matt Price, Magda Radu, Raluca Voinea i Maxa Zoller.

muzeum krytyczne

2011-06-23T14:27:00.000-07:00

Oto powieść sensacyjna pod przykrywką krytycznego eseju o muzealnictwie (choć odwrotne odczytanie byłoby również uzasadnione). Profesor Piotr Piotrowski relacjonuje piętnaście miesięcy spędzonych na stanowisku dyrektora Muzeum Narodowego. Jak wiemy, przygoda z transformowaniem MN w "instytucję autokrytyczną, rewidującą własną tradycję, mierzącą się z własnym autorytetem", nie zakończyła się szczęśliwie. Niemniej jednak ostatnie słowo należy do Piotrowskiego. To właśnie jego historię, m. in. za sprawą tej czujnie napisanej książki, zapamiętają teraz kolejne pokolenia badaczy, poszukujący źródeł polskiego post-muzeum. Na rodzimym gruncie jest to pozycja wyjątkowa, nie ograniczająca się tylko i wyłącznie do przypadku Muzeum Narodowego, lecz diagnozująca i antycypująca tendencje w polskim muzealnictwie w szerszym planie: polityki kulturalnej i uwikłań ekonomicznych.

artur barrio

2011-06-11T15:09:00.000-07:00

Nieczęsto zdarza się żeby weneckie biennale było miejscem dla prezentacji o bardziej muzealnym, monograficznym charakterze, zwłaszcza obejmujących efemeryczne, konceptualne praktyki artystów tworzących w latach 70. Tak jednak stało się w pawilonie brazylijskim, gdzie w tym roku zaprezentowane zostały głównie dokumentacje akcji Artura Barrio, którego sztuka lokuje się pomiędzy arte povera, konceptualizmem a sytuacjonizmem. Barrio stosował „biedne” materiały jak resztki jedzenia, mocz, makulaturę, krew czy sól. Znany jest zwłaszcza z takich akcji jak Situação T/T1, (Unfolding of the Body Situation), kiedy to umieszczał w przestrzeni miejskiej krwawe zawiniątka, które wyglądały jak pokawałkowane kończyny pozostawione po porachunkach mafijnych (w rzeczywistości były to starannie uformowane ochłapy z rzeźni, gałęzie, gaza etc.), które leżały na ulicy dopóki nie pojawiała się policja. W 1970 roku zrealizował pracę Situação…DEFL…+s+…ruas…Abril…(Unleashing confusion on the streets…Situation) - pięćset woreczków z krwią, moczem, kałem, paznokciami, włosami etc. rozmieszczonymi na ulicach. Artysta skomentował w ten sposób brutalne akcje brazylijskiej policji likwidującej bezdomnych i prostytuujące się dzieci. Oprócz dokumentacji starszych akcji Barrio w pawilonie brazylijskim znajduje się również zupełnie nowa instalacja, jak zwykle u tego artysty, działająca również mocno na zmysł powonienia – złożona m.in. z świeżo mielonej kawy i rybich głów.
Wystawie towarzyszy obszerna monografia Artura Barrio zawierająca dokumentację akcji ulicznych z lat 70., jak i podlegających rozpadowi i organicznym procesom instalacjom w przestrzeniach galeryjnych z ostatnich dwóch dekad. Redaktorami publikacji są kuratorzy weneckiej wystawy: Agnaldo Farias i Moacir do Anjos.

illuminations

2011-06-09T12:30:00.000-07:00

Powyżej główny katalog tegorocznego biennale weneckiego w środowisku naturalnym. Bice Curiger, szwajcarska kuratorka biennale opracowała bardzo solidną prawie 600-stronicową publikację, obejmującą zarówno wystawę główną "IllumiNATIONS", jak i pawilony narodowe oraz projekty towarzyszące (pierwszy raz od kilku lat mamy więc do czynienia z całym materiałem z biennale zebranym w jednym, i to dość lekkim, tomie). O ile można mieć wiele zastrzeżeń do mało porywającej ekspozycji autorstwa Curiger, zwłaszcza wyjątkowo nużącej części umieszczonej w Arsenale, to sama publikacja jest wzorcowa - zaczyna się od 130 stron tekstów kontekstualizujących wystawę: o historii biennale, podziałach na pawilony narodowe, strategiach wystawienniczych na targach światowych, by przejść do świetnie napisanych i wyczerpujących tekstów o artystach zaproszonych na wystawę. Osobna sekcja poświęcona jest tzw. para-pawilonom, do których stworzenia zostali zaproszeni m. in. Monika Sosnowska i Franz West. Naturalnym kontrapunktem do narodowym wątków w książce, są tytułowe "iluminacje", manifestujące się w doskonałych pracach słynnego Wenecjanina, Jacopo Robustiego, znanego szerzej jako Tintoretto - nieoczekiwanego uczestnika wystawy. Wydawnictwo zaprojektowali Wenecjanie ze studia in.pagina srl.

speech matters

2011-06-08T11:27:00.000-07:00

Oto kolejna publikacja z tegorocznego biennale sztuki w Wenecji. Tym razem towarzysząca pawilonowi duńskiemu, w którym to (kolejny dowód na postępującą degradację praktykowanego od ponad 100 lat sztywnego podziału narodowego) znajduje się grupowa, międzynarodowa wystawa zatytułowana „Speech Matters”. Zarówno ekspozycja jak i publikacja dotyczą wolności wypowiedzi i cenzury w sztuce oraz życiu publicznym – jednego z najgorętszych ostatnimi laty tematów w Danii, zwłaszcza gwałtownych reakcjach po opublikowaniu karykatur Mahometa w dzienniku Jyllands-Posten. Na wystawie znajdują się m.in. wyjątkowo niepoprawne, imitujące rasistowskie klisze komiksy Roberta Crumba o „zmurzynieniu” i „zżydzeniu” białej Ameryki, platforma do publicznych przemówień Thomasa Klippera, kolekcja winyli z przemówieniami polityków Sharon Hayes czy też doskonałe fotografie z serii „An American Index of the Hidden and Unfimiliar” autorstwa Taryn Simon. W pięknie zaprojektowanej książce do wystawy, oprócz reprodukcji i omówień prac artystów z wystawy znajdują się teksty Kathariny Gregos, Raoula Vaneigena, Christophera Hitchensa oraz wywiad z Antonio Negrim.

a cookbook for political imagination

2011-06-07T13:28:00.000-07:00

Ostatnie dni zespół bloga spędził w Wenecji. Oto kilka około-książkowych zapisów z tej podroży. Na początek ponad 400-stronicowa, z zewnątrz do złudzenia przypominająca biblię, publikacja A Cookbook for Political Imagination. Towarzyszy ona wystawie … i zadziwi się Europa Yael Bartany w Pawilonie Polonia na 54. Międzynarodowej Wystawie Sztuki w Wenecji. Sebastian Cichocki i Galit Eilat, redaktorzy (na zdjęciu powyżej, przed pawilonem Polonia) tej świeżo opublikowanej książki piszą: "Nie jest to tradycyjny katalog wystawy, lecz zbiór politycznych "przepisów" i "instrukcji", powstały we współpracy z międzynarodową grupą ponad 50 pisarzy, artystów i naukowców. Teksty zebrane w książce mają bardzo różny charakter i dotyczą szerokiego zakresu zagadnień: od manifestów, artystycznych projektów, fikcji literackich po praktykę legislacyjną, urbanistykę, identyfikację wizualną, przepisy kucharskie i konkretne wskazówki dla członków Ruchu. Jest to pierwsza książka opublikowana pod auspicjami Ruchu Odrodzenia Żydowskiego w Polsce."
Za projekt graficzny wydawnictwa odpowiadają Guy Saggee i Avihai Mizrahi ze studia Shual (Tel Awiw). Na liście uczestników tego wydawniczego projektu znajdują się m. in.: Gish Amit, Yazid Anani, Ariella Azoulay, Marek Beylin, Achim Borchardt-Hume, Andrea Geyer, Mika Hannula, Daniel Hendrickson, Rafał Jakubowicz, Wam Kat, Yuval Kremnitzer, Renzo Martens, Oliver Ressler, Sarah Rifky, Lia Perjovschi, Chantal Pontbriand, Ila Ben Porat, Steven ten Thije, James Trainor oraz kolektyw WHW. Książkę dystrybuuje berliński Sternberg Press.

geographical analogies

2011-05-24T03:09:00.000-07:00

„Geograficzne analogie” to monumentalny atlas Cypriena Gaillarda (za projekt graficzny tego wydawnictwa odpowiedzialny jest Ludovic Balland) – spadkobiercy najlepszych tradcyji land-artowych, złożony z 963 polaroidów pogrupowanych w 107 grup. Oryginalnie polaroidy prezentowane były w gablotach, jako muzealne relikty. Każda grupa zdjęć tworzy romb, w których skonfrontowane zostały zdjęcia ruin, skał, opuszczonych budynków, przedmieść, podlegających erozji masywów górskich, jaskiń, zdemolowanych miejskich parków, cmentarzy, pomników, graffiti, sarkofagów etc. Gaillard zebrał je podczas spacerów m.in. po Hongkongu, Las Vegas i Glasgow. Warto przypomnieć sobie "Hotel Palenque", żeby uświadomić sobie dlaczego sam Robert Smithson byłby dumny z takiego wydawnictwa.

the autonomy project

2011-05-22T09:04:00.000-07:00

„The Autonomy Project” to nowy magazyn z pola teorii sztuki, który narodził się jako dziecko międzynarodowej koalicji, z udziałem takich instytucji jak van Abbemuseum i Liverpool School of Art and Design. Całość dotyczy, na co wskazuje sam tytuł, kwestii autonomii, zarówno na polu sztuki i projektowania, jak i teorii oraz polityki kulturalnej. W najnowszym numerze znajdują się teksty takich autorów jak Steven Ten Thije, Clare Butcher czy Charles Esche. Autorem bardzo wdzięcznego, gazetowo-notatkowego projektu graficznego „The Autonomy Project” jest Sjoerd Koopmans. Więcej o samym programie The Autonomy Project znaleźć można tutaj.

naj

2011-04-24T04:38:00.000-07:00

solution 196 - 213. united states of palestine-israel

2011-04-20T10:50:00.000-07:00

Najnowszy tom z publikowanej przez Sternberg Press artystyczno-futurologicznej serii Solution, w której proponowane są rozwiązania i propozycje dla wybranego kraju czy regionu. Dotychczas ukazały się m. in. tomy poświęcone Szkocji i Stanom Zjednoczonym. Redaktorem prowadzącym serii jest berliński pisarz Ingo Niermann. Pomysły prezentowane w książkach z cyklu Solution są z założenia nieskrępowane współczesnymi parametrami politycznymi, technologicznymi czy obyczajowymi, będąc najczęściej propozycjami na daleką przyszłość. Rozwiązania z numerami 196 – 213, pod redakcją Joshua Simona, dotyczą Izraela i Palestyny. Obejmują m.in. powołanie gejowskiej niepodległej republiki palestyńskiej, przeniesienie Izraela na tereny Wschodnich Niemiec oraz, co łatwe do przewidzenia, proklamowania Ruch Odrodzenia Żydowskiego w Polsce. Tym samym książka ta jest intrygującym zwiastunem obszernego opracowania, z tekstami ponad 50 autorów, „A Cookbook for Political Imagination” (również Sternberg Press), które towarzyszyć będzie projektowi Yael Bartany na 54. Biennale Sztuki w Wenecji. O tej drugiej publikacji napiszemy więcej w maju.
Autorzy najnowszego tomu Solution to: Tal Adler/Osama Zatar, Asma Agbarieh-Zahalka, Maayan Amir/Ruti Sela, Ariella Azoulay, Yael Bartana/Sebastian Cichocki, Raji Bathish, Itzhak Benyamini, Sari Hanafi, Sandi Hilal/Alessandro Petti/Eyal Weizman, Yazan Khalili, Ohad Meromi/Joshua Simon, Norma Musih, Ingo Niermann oraz Noam Yuran.

The New Avant-Garde. Issues of the Art of the Seventies

2011-04-16T11:39:00.000-07:00

Książka sprzed czterech dekad. Ukazała się w pełnych entuzjazmu i nadziei czasach, kiedy to w sztuce zaczęto używać takich terminów jak Anti-Form, Process Art, Earth Art czy Conceptual Art. Wiele napisano na temat artystycznych wolty przełomu lat 60. i 70., ale trudno jest dziś dotrzeć do wydawnictw z tamtego okresu które pokazują przyziemny aspekt ówczesnych praktyk: wysiłek fizyczny, kontrkulturowego ducha, codzienne życie artystów etc. „The New Avant-Garde. Issues of the Art of the Seventies”, wydawnictwo sprzed czterech dekad, spełnia tą rolę, nie jest bowiem katalogiem wystawy ani próbą zdefiniowania jakiegoś konkretnego nurtu czy środowiska. Pomysł tego wydawnictwa jest prosty, a efekt mimo upływu lat, wciąż wydaje się błyskotliwy. Włoskiego pochodzenia fotograf Gianfranco Gorgoni podążał za kilkoma wybranymi charyzmatycznymi artystami (niestety, są to sami mężczyźni), fotografując ich przy pracy. Zdjęcia opatrzone zostały krótkimi komentarzami Gregoire Müllera. Komentarze te bywają powściągliwe, innym razem poetyckie, czasami zabawne, kojarzące się z opisami zwyczajów egzotycznych zwierząt. Powstały doskonałe foto-opowieści – Michael Heizer na pustyni nadzorujący żużlowca rysującego za pomocą jazdy motorem kręgi na piasku, Robert Smithson wśród buldożerów na Słonym Jeziorze, Robert Morris z pomocnikami przy ciężkiej fizycznej pracy, układający wielkie drewniane belki, Joseph Beuys taplający się w błocie etc. Czasy były wyjątkowe, na oczach włoskiego fotografa rodziła się zupełnie nowa sztuka. Doskonały jest zwłaszcza efekt kooperacji z Carlem Andre, który to nie pozwolił fotografować się przy pracy, ale wskazał Gorgoniemu miejsca w Nowym Jorku, które wyglądają jak jego prace (pryzmy materiałów budowlanych, belki drewna itd.) i poinstruował fotografa jak należy je udokumentować.

Teksty z książki po 40 latach mogą się wydać z lekka nadęte i zbyt natchnione. Zdarzają się jednak Müllera naprawdę doskonałe trafienia. Zdanie jakim skomentował np zdjęcie Sol Lewitta - na którym artysta, w zdyscyplinowany sposób, za pomocą ołówka i linijki, zapełnia kartkę równymi kreskami - brzmi: A thing never faithfully reflects its ideal concept...

the exhibitionist # 3

2011-04-12T15:08:00.000-07:00

Na okładce najnowszego numeru „The Exhibitionist” - magazynu poświęconego w całości zagadnieniu exhibition making – znajduje się zdjęcie Dawida, rzeźby Michała Anioła. Abstrahując od tego jak dobrze nagi bohater podbija dwuznaczny tytuł pisma, kieruje on czytelników w stronę prawdziwej, heroicznej misji „Ekshibicjonisty”, czyli próby zmierzenia się z chaosem towarzyszącym praktyce kuratorskiej – braku metodologii, historiografii i jasno wypracowanej etyki zawodowej.
Pismo podzielone jest rygorystycznie na stałe kategorie. W Curator's Favourites kuratorzy wspominają istotne dla swojej praktyki wystawy. Co symptomatyczne w dwóch przypadkach na trzy teksty, są to wystawy których to autorzy w ogóle nie widzieli na oczy, znając je jedynie z dokumentacji i opowieści świadków - przykładowo, kolektyw WHW opowiada o ekspozycji "Innowacje w sztuce chorwackiej" z 1970 roku. Takich wycieczek do przeszłości jest w tym numerze sporo – np. Lars Bang Larsen wspomina osobliwą wystawę "Expo Johnny Hallyday" z 1978, poświęconą gwieździe francuskiej muzyki, zorganizowaną bez udziału artystów ani też jakiegokolwiek zaangażowania ze strony głównego bohatera ekspozycji (dział: Back in the Day). Temat współczesnych „nieautoryzowanych retrospektyw” porusza także Shelly Bancroft i Peter Nesbett z nowojorskiej galerii Triple Candie, która specjalizuje się w organizowaniu wystaw bez oryginalnych dzieł sztuki (zazwyczaj są to nieautoryzowane rekonstrukcje czy też efekty poszukiwań w Internecie i bibliotekach) jak i bez wiedzy samych artystów. Retrospektywa jest tematem sekcji Typologies – poza tekstem o frapującej działalności Triple Candie znajdują się tam materiały Jessiki Morgan (o wystawach Martina Kippenbergera i Johna Baldessariego) oraz Elisabeth Sussman (retrospektywa Paula Theka). Wybraną do tego numeru wystawą, która poddana została głębszej analizie (Assessments), jest 8. edycja Biennale w Gwangju, czyli "10000 Lives" Massimiliano Gioniego, uznana przez głównego redaktora „Ekshibicjonisty” Jensa Hoffmana, za jedno z najważniejszych zdarzeń artystycznych dekady. W sekcji Attitude znajduje się pouczający tekst Marii Lind o nieporozumieniach, mentalnych kliszach i niespełnionych nadziejach pokładanych w studiach kuratorskich (mój ulubiony cytat to definicja kuratorskiego networkingu: „annoying behavior of careerists seeking contacts”). W sekcji Rear Mirror skonfrontowane zostały opowieści dwóch kuratorek Kathrin Rhomberg i Jane Alison o wybranych własnych projektach: 6. Biennale Sztuki w Berlinie i „The Surreal House”. Reasumując: kolejna porcja ekshibicjonistycznych (duża część tekstów pisana jest przez kuratorów o ich własnych projektach), akademickich, specjalistycznych materiałów, dla zainteresowanych przeszłością i przyszłością profesji kuratorskiej. "Ekshibicjonista" obnaża się m.in. w berlińskich księgarniach Pro QM i Motto.

dust show

2011-03-26T14:08:00.000-07:00

Oto nowa publikacja oficyny Morava Books, prowadzonej przez Honzę Zamojskiego. Niszowe, niskonakładowe wydawnictwa Honzy cieszą się coraz większym poważaniem. Jego ubiegłoroczna publikacja "Jak jsem potkal dabla", którą zachwalaliśmy latem na blogu, zdobyła brązowy medal w konkursie na Najpiękniejszą Książkę Świata 2010, towarzyszącym Międzynarodowym Targom Książki w Lipsku. Dust Show podsumowuje działania jakie miały miejsce w kopenhaskim parku Amager (kuratorem projektu był Piotr Łakomy), wczesną jesienią 2010 roku - prac, które pojawiły się, bądź też miały pojawić się na piaszczystym brzegu. Jak tłumaczy Honza, "zdarzyły się również realizacje, które nie dotarły na docelowe miejsce parku nad morzem. Rozproszenie – charakterystyczne dla tego projektu – zostało uporządkowane na łamach książki".
Tekst Sebastiana Cichockiego, współprowadzącego tego bloga, który towarzyszy publikacji to kolejny rozdział pełzającej powieści L.A.S.T. L.E.A.K. - której rozdziały (traktowane jako wystawy na papierze), "pasożytują" na różnych wydawnictwach artystycznych. Tym razem jest to libretto do opery instytucjonalnej, opartej o wywiad z anonimowym artystą bałkańskim, który w latach 60. prowadził dialog z Robertem Smithsonem i jego teorią site/ non-site. Wydawnictwo "Dust Show" ukazało się w nakładzie 100 sztuk, wyłącznie w wersji anglojęzycznej.

oei # 52: sv konc kons

2011-03-24T13:53:00.000-07:00

Zaczynamy na nowo, od prawdziwie ekscytującej lektury – poświęconej mało znanemu wycinkowi historii sztuki XX wieku, publikacji szalenie trudno dostępnej, i o zgrozo, nie anglojęzycznej. Prawdopodobnie wydawnictwo to nigdy nie trafiłoby w nasze ręce, gdyby nie to że kilka tygodni temu temu, programowo niezawodny, szwedzki Index rozesłał informację o publikacji nowego 52. numeru literackiego pisma OEI. Jest to periodyk raczej mało znany, dedykowany poezji, założony w Buffalo w stanie Nowy Jork (jak na szwedzkie pismo przystało), mając na celu eksplorację takich zagadnień jak „editorial aesthetics,” or “the aesthetics of editing”. Za hasłem 52. numeru "SV KONC KONS" kryje się doskonała selekcja materiałów poświęconych sztuce konceptualnej w Szwecji lat. 70, zwłaszcza tej ogniskującej się na operacjach językowych i art-bookach. Pokaźny, prawie 400-stronicowy zbiór, zaprojektowany został powściągliwie, mając coś z ducha starych numerów "Literatury na świecie". Zawiera materiały tyleż unikalne co, dla badaczy zafiksowanych na przepisywaniu mitologii środkowo-europejskiego konceptualizmu, odkrywcze. W środku znajdują się m.in. dokumentacje i przedruki prac tekstowych takich artystów jak Mats B. (w tym, wydanej w oszałamiającym nakładzie 6 sztuk, publikacji „Easter in Paris”, 1973) oraz niemal nieznany w Polsce, J.O. Mallander (doskonała seria kolaży „Kama Lettra”, 1975). Obaj artyści na zdjęciu u góry.
Małym mankamentem tej publikacji jest język. Język szwedzki, oczywiście. Kto nie zna, musi cierpliwie wczytywać się w nieliczne fragmenty w języku angielskim używanym bezpośrednio, najczęściej z błędami, w tekstowych pracach artystów. Przez to, cała to antologia wydaje się jeszcze bardziej tajemnicza i pociągająca. Ze wstępnego rozeznania wynika, że pismo dostępne jest poprzez stronę (wyłącznie w języku szwedzkim) OEI, nowy numer kosztuje 160 koron szwedzkich.

ps. podziękowania dla Ani Tomaszewskiej z Polskiego Instytutu w Sztokholmie za pomoc w zdobyciu tego unikalnego wydawnictwa

muzeum pro qm: chwilowe pożegnanie

2011-03-10T08:56:00.000-08:00

Szanowni czytelnicy, drodzy użytkownicy, bywalcy księgarni, miłośnicy trudnych lektur, entuzjaści hermetycznych wydawnictw i "dobrze wydrukowanego materiału" ... Księgarnia muzeum pro qm, która funkcjonowała w tymczasowej siedzibie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie kończy swoją działalność. Niestety. Mamy nadzieję, że księgarnia zmaterializuje się ponownie w przyszłości, a samo muzeum na dobre zadomowi na Placu Defilad. Przyszłość jest niepewna ale mimo to, a może właśnie przez to, ekscytująca.
Bez obaw - blog, po krótkiej przerwie, powróci - w lekko zmienionej formule. W dalszym ciągu będziemy pisać o książkach, selekcjonować ulubione lektury, podróżować z nimi, tropić je, odwiedzać interesujące księgarnie. Tym samym blog ten odrywa się od macierzystej placówki jaką było muzeum pro qm, pozostając w dalszym ciągu miejscem poświęconym książkom o sztuce. Tymczasem dziękujemy wszystkim osobom które odwiedzały księgarnię na Pańskiej. A szczególnie tym, którzy wychodzili z niej z książką.

sale

2011-02-24T07:37:00.000-08:00

Do 6 marca wszystkie książki wydawnictw z poniższej listy sprzedajemy po cenach hurtowych:

PWN
Cabinet Books
White Chapel/MIT Press (seria Documents of Contemporary Art)
Fundacja Rzecz Piękna (kwartalnik 2+3 D)
W.A.B.
MIT Press
Aletheia
wydawnictwo Wojciech Marzec
słowo/obraz terytoria
Universitas

ZAPRASZAMY

w połowie puste

2011-02-18T01:10:00.000-08:00

"W połowie puste", Łukasz Gorczyca, Łukasz Ronduda, Lampa i Iskra Boża 2011, oprawa miękka, połowa stron pusta, cena: 31,5zł - do kupienia w muzeum pro qm >>

24 lutego (czwartek), o godz. 19.00 zapraszamy do Muzeum na promocję książki "W połowie puste. Życie i twórczość Oskara Dawickiego".

"W połowie puste" to współczesna powieść, której bohaterem jest awangardowy artysta Oskar Dawicki - twórca performensów, fotografii, filmów wideo, autorami zaś równie znane figury zza kulis krajowej sceny artystycznej: Łukasz Ronduda - historyk sztuki, kurator Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie oraz Łukasz Gorczyca - współtwórca czasopisma i galerii Raster (pozują z książką na zdjęciu powyżej). Efektem jest książka niezwykła, fikcyjna i prawdziwa zarazem, w oryginalny sposób łącząca i mieszająca gatunki: powieści biograficznej, obyczajowej noweli, krytyki środowiskowej, opracowania krytyczno-naukowego i egzystencjalnej tragifarsy.

O książce, w obecności autorów i bohatera, rozmawiać będą: Max Cegielski, Łukasz Czapski, Piotr Marecki, Anda Rottenberg i Anna Sośnicka.
Więcej o książce na blogu www.wpolowiepuste.blogspot.com

waw # 2

2011-02-15T10:12:00.000-08:00

Tak, oni tu są. WAW - nowe pismo dla ludzi, którzy wciąż uparcie wierzą że Warszawa może stać się nowym Berlinem, Pragą, Nowym Jorkiem, Amsterdamem, Mexico City, a może po prostu nową, inną Warszawą. WAW ma dobry layout, cięte teksty, dobry papier, wygadanego wszędobylskiego naczelnego oraz niewątpliwie dobre rozeznanie w tym co dzieje się na warszawskich salonach. Wszystko wskazuje więc na to że magazyn ten ma duże szanse stać się nie tylko rzetelnym informatorem dla obytych z kulturą lokalsów, ale i narzędziem do wymuszania pewnych zmian w myśleniu o mieściu u loklanych urzędników. Temu właśnie służyć mają chłoszczące teksty o decydentach i głównych graczach kultury w Warszawie. Idzie nowe... Na zdjęciu u góry: redaktorzy WAW: Agnieszka Kowalska i Mike Urbaniak.

echolalias. on the forgetting of language

2011-02-14T12:15:00.000-08:00

Książkę (pochodzącą z jednej z naszych ulubionych serii wydawniczych: Zone Books) otwiera złowieszczy fragment "Podróży Guliwera" Jonathana Swifta – z oryginalnej, niezinfantylizowanej wersji, dyszącej pogardą dla ludzkiego gatunku i jego zdegradowanego języka – kończący się słowami: And I observe, when any Yahoo comes from London out of Curiosity to visit me at my own House, we neither of us are able to deliver our Conceptions in a Manner intelligible to the other. „Echolalias. On the Forgetting of Language” Daniela Heller-Roazena to zbiór frapujących, elokwentnych esejów o historii upadku języka i konsekwencji lingwistycznej erozji dla losów całych narodów. Tak samo jak języka możemy się nauczyć, możemy go też całkowicie wymazać. To nie tylko doświadczenie jednostkowe - cały język może zostać wyparty, zapomniany, wyparty w czasie krótszym niż życie jednego pokolenia. Heller-Roazen pisze w swojej książce o „zagrożonych gatunkach” - językach na krawędzi wymarcia, o wieży Babel, spotkaniu syryjskich poetów w raju, literze której nikt na świecie nie potrafi wymówić, nimfie która zamieniła się w krowę, człowieku który wyrzekł się języka kraju w którym przyszło mu mieszkać przez całe życie etc. Pisarka Susan Stewart zachwalała tą doskonałą publikację: Daniel Heller-Roazen has written a magical and learned story of language. Here the life and death and never-ending mutability of languages, the babbling lost in the interstices of speech, the history of typographical marks, the mysteries of animal sounds and speech disorders, forgotten tongues and mother tongues, linguistic paradoxes and tragedies all acquire a brilliant and Ovidian intensity.

2+3D #38

2011-02-11T10:14:00.000-08:00

Przed kilkoma dniami dotarł do nas najnowszy, 38. numer 2+ 3D, jednego z nielicznych na polskim rynku pism poświęconych projektowaniu.

Szczególnej uwadze polecamy wywiad z Davidem Pearsonem, który sławę zyskał dzięki zaprojektowaniu przepięknej serii Penguin Great Ideas (niektóre z tytułów dostępne są jeszcze w księgarni i sklepie internetowym). Projekty Pearsona to pochwała klasyki połączonej z nowoczesnością. Pearson, wielbiciel krojów klasycyzujących, opowiada o swojej współpracy z Penguin Books, podejściu do nowoczesnych gadżetów i zegarka oraz o książkach, które chciałby jeszcze zaprojektować.

W najnowszym numerze znajdziemy także przegląd najlepszych projektów dyplomowych z Polski, Słowacji i Czech, organizowany przez redakcję 2 plus3 D przy współpracy z czeskim„Typo” i słowackim „Designum” oraz ciekawy artykuł o mało znanym wzornictwie argentyńskim.

redukcja/mikroprzestrzenie. synchronizacja

2011-02-02T15:39:00.000-08:00

Oto kolejna ważna książka opublikowana przez Fundację Bęc Zmiana (która po cichu wyrasta na jedną z prężniejszych artystyczno-architektoniczno-dizjnerskich oficyn wydawniczych w Polsce). Z noty wydawcy: "Czy możliwe jest zmniejszenie powierzchni mieszkań przy jednoczesnym polepszeniu jakości życia mieszkańców? Budowanie pionowych pudełek biur i domów mieszkalnych powoduje, że ludzie tłoczą się w miastach. Deweloperzy i architekci, którzy pakują mieszkańców w klaustrofobiczną przestrzeń, nie przywiązują należytej wagi do skutków zatłoczenia. Autorzy publikacji Redukcja/Mikroprzestrzenie. Synchronizacja domagają się rehumanizacji architektury, przypominają, że miasto jest ideą wzajemnego oddziaływania, postulują projektowanie oparte na multisensualnym odbiorze przestrzeni, doceniają wagę prowizorki, architektury spontanicznej i tymczasowej, w handlu ulicznym widzą czynnik miastotwórczy, wskazują na patologie związane z rosnącym zagęszczaniem się miast." Wśród autorów: Aleksandar Wasilkowska, Marek Krajewski, Krzysztof Gutrfrański, Jakub Szczęsny, Roman Rutkowski, Jan Strumiłło i wielu innych. Książka jest dwujęzyczna i zawiera znakomite materiały wizualne (m.in. cykl fotograficzny Nicolasa Grospierre'a Ambasada).

leif elggren genealogy

2011-01-31T11:34:00.000-08:00

Żegnając się z zimnym i mrocznym styczniem prezentujemy lekturę dość nietypową (choć wpisującą się w renesans zainteresowania literaturą wśród artystów i kuratorów, o czym napiszemy więcej niebawem) - powieść Leifa Elggrena "Genealogy". Leif Elggren to postać niezwykle zasłużona dla skandynawskiej sceny konceptualnej oraz sound-artowej. Wraz ze swoim przyjacielem Carlem von Hausswolffem założył państwo Elgaland-Vargaland, w którym to piastuje urząd króla. Elgaland-Vargaland posiada własny hymn, konstytucję, ministerstwa (w tym Ministerstwo Herezji, Niczego oraz Straconych Nadziei), rozbudowaną strukturę dworu (w tym specjalny urząd Polskiej Królowej) i liczne przedstawicielstwa dyplomatyczne. Na jego terytorium składają się różnego rodzaju ziemie niczyje, w tym także te odwiedza się za sprawą środków halucynogennych albo hipnozy. Powieść "Genealogy" to niebywale mroczna i gęsta lektura, pełna instytucjonalnych faktów (nie zawsze możliwych do zweryfykiwania) na temat projektów artystycznych Leifa i jego przyjaciół, śmierci, omamów, religijnych wizji i nowych przykazań (w tym bezwzględny zakaz: The North is protected from Jenny Holzer). Książka pozuje do zdjęcia na jednym z cmentarzy Sztokholmu, w rodzinnym mieście artysty.

things that talk. object lessons from art and science

2011-01-29T09:00:00.000-08:00

Powróciła do nas książka „Things That Talk. Object Lessons from Art and Science” (wydana w 2004 roku), jedna z najważniejszych publikacji w kategorii things theory, wydana pod redakcją - niezwykle zasłużonej dla badań nad rzeczami - Lorraine Daston. Jest ona autorką m. in. polecanego przez nas kilka tygodni temu dzieła „Wonders and the Order of Nature 1150-1750”. „Rzeczy które mówią” to wymagająca akademicka lektura, co nie zmienia faktu że pochłania ona czytelnika jak dobra powieść detektywistyczna. Autorka książki pisze: „Wyobraź sobie świat bez rzeczy. Nie byłoby niczego co moglibyśmy opisać, wytłumaczyć, komentować, interpretować a nawet na co moglibyśmy narzekać. Mówiąc najkrócej - bez rzeczy przestalibyśmy mówić – zamilklibyśmy tak jak przedmioty do których nawiązujemy. (…) Rzeczy stają się gadatliwe, kiedy łączą w sobie materialność i znaczenie, milkną gdy materia i znaczenie przestają się ze sobą zazębiać. Każdy z przywołanych w książce, działających na wyobraźnię obiektów, miał swój własny moment w historii, kiedy ten związek wydawał się nie do opanowania. W takich momentach, pewne rzeczy stały się przedmiotem fascynacji, asocjacji, niekończącej się refleksji. Książka ta ma na celu zrealizowanie marzenia o perfekcyjnym języku, w którym słowa i świat stają się jednym.” Bohaterami tej książki, złożonej z dziewięciu frapujących esejów, są takie rzeczy jak: wolnostojąca kolumna, bańka mydlana, wycinki prasowe, kleks w teście Rorschacha, szklany wazon na kwiaty oraz obraz Jacksona Pollocka.

what is contemporary art?

2011-01-24T14:27:00.000-08:00

Co to jest sztuka współczesna? Po co zadawać w ogóle takie pytanie? Czy w ogóle wypada je zadawać? Czy istnieje jedna sztuka współczesna czy też wiele sztuk współczesnych? Jak wiele -izmów zdefniowac można obecnie na polu sztuki? A może raczej mamy do czynienia z hegemonią jednego, wszechobecnego -izmu? Na te kłopotliwe pytanie starają się odpowiedzieć "główni podejrzani", czyli luminarze międzynardowej sceny artystycznej: Zdenka Badovinac, Hu Fang, Hal Foster, Boris Groys, Jörg Heiser, Carol Yinghua Lu, Cuauhtémoc Medina, Hans Ulrich Obrist, Raqs Media Collective, Dieter Roelstraete, Martha Rosler i Jan Verwoert. Książka, sygnowana przez e-flux journal, powstała jako zbiór tekstów wygłoszonych na konferencji zorganizowanej przez Antona Vidokle w Szanghaju w 2009 roku.

the book of stamps

2011-01-18T12:05:00.000-08:00

"The Book of Stamps” to kolejna dostępna w muzeum pro qm publikacja z hołubionej przez nas mikrooficyny wydawniczej Cabinet, kultywującej najlepsze tradcyje konceptualnych art-booków. Pomysł jest piekielnie prosty, a jednocześnie z elegancją i konsekwencją wprowadzony w życie. Piętnastu artystów zostało poproszonych o zaprojektowanie autorskich znaczków pocztowych. Album przypomina staroświecki klaser, z bibułowymi stronami dzielącymi poszczególne cześci wydawnictwa, perforacjami, strannie wybranym papierem, a nawet wartwą kleju na tylnych częściach znaczków. Wystarczy oderwać wypatrzony znaczek, poślinić go i przykleić do koperty. Plansze ze znaczkami są podwójne, jeśli zdecydujemy się na ich wydarcie i użycie (ciekawe kto ośmieli się rozparcelować tak piękne wydawnictwo!) zawsze zostaje nam identyczna ale nieperforowana strona w albumie. Jak ostrzegają jednak autorzy (dyskretnie ale ze śmiertelną, typową dla redaktorów z Cabinet, akademicką powagą): The stamps in this book art artists projects and meant solely to provide the reader with an aesthetic experience. Under no circumstances should readers attempt to use the stamps contained herein to send mail; doing so is a criminal art. W powstawaniu tej na poły nielegalnej książki wzięli udział tacy artyści jak Leif Elggren – król państwa Elgaland-Vargalnd, Emily Jacir, Spencer Finch czy Jonathan Herder. Ropzoczyna ją naukowa rozprawa Georga Pendla o historii znaczka pocztowego, jego roli politycznej i ideologicznej, a także o flircie filatelistyki ze sztuką XX wieku.

Ps. Informujemy również, że powróciło do nas inne wydawnictwo Cabinet - osobliwy notes "A Little Common Place Book", którego pierwsza dostawa sprzedała się na pniu.

the return of religion and other myths

2011-01-17T14:50:00.001-08:00

„Powrót religii i innych mitów” to, jak wskazuje podtytuł, krytyczny reader poświęcony roli jaką odgrywa renesans duchowych wątków w sztuce współczesnej. Książkę wydał holenderski BAK – ma ona cudownie kieszonkowy format i nadaje się do czytania w zatłoczonych środkach komunikacji miejskiej, jak i ukradkiem, na nudnych imprezach rodzinnych. Jest pokłosiem organizowanego 2 lata temu w Utrechcie projektu składającego się z wystawy „The Art of Iconoclasm” i cyklu seminariów, w których uczestniczyli filozofowie, artyści, historycy sztuki, religioznawcy, socjologowie. Jak przystało na BAK - instytucje o poważnych, akademickich inklinacjach - autorzy antologi są starannie wyselekcjonowani a teksty bardzo wnikliwie napisane. Czy sztuka jest grzeszna? Czego nienawidzą współcześni ikonoklaści? Jakie są religijne konsekwencje post-komunistycznej kondycji? Dlaczego artyści powinni lękać się drugiego przykazania? Na liście autorów odpowiadających na te, i wiele innych, kluczowych dla „religijnego powrotu”, pytań znadują się m. in. Paul Chan, Boris Groys, Christina von Braun, Dieter Roelstraete i Maria Hlavajova.

how to do things with art

2011-01-05T12:26:00.000-08:00

Najnowsza książka Dorothy von Hantelmann - historyczki sztuki i kuratorki z Berlina - zatytułowana "How to Do Things with Art", poświęcona jest politycznej i społecznej roli jaką odgrywa współcześnie sztuka. Pytanie o "społeczną użyteczność" padało ostatnimi czasy nieskończoną ilość razy podczas seminariów, konferencji, na łamach magazynów artystycznych i w wielu publikacjach. Niewielu autorom udawało się jednak pisać i mówić na ten temat z taką erudycją i precyzją jak Dorotcie von Hantelmann. Analizuje ona w swojej książce prace wyłącznie czwórki artystów (ich wybór może wydawać się przypadkowy, ale to pułapka): Jamesa Colemana, Daniela Burena, Jeffa Koonsa i Tino Seghala. Na podstawie ich twórczości autorka zadaje pytanie o społeczną użyteczność sztuki, jej potencjał wywrotowy, powinności i zadania artystów wobec społeczeństwa, rolę dzisiejszych muzeów i instytucji sztuki. Przedmowę do tej znakomitej książki napisał Hans Ulrich Obrist.

za fotografię! w stronę radykalnego programu socjologii wizualnej

2011-01-02T13:49:00.000-08:00

Dwóch cenionych polskich socjologów - Rafał Drozdowski i Marek Krajewski - opublikowało właśnie jedną z najważniejszych książek o fotografii XXI wieku. Tezy postawione w książce "Za fotografie! W stronę radykalnego programu socjologii wizualnej" są naprawdę radykalne a styl w którym zostały wyłożone, jest pierwszorzędny. Drozdowski i Krajewski rozprawiają się ze słabościami socjologii wizualnej, postulując taki jej program który "obywa się bez obrazów". Autorzy publikacji koncentrują się przede wszystkim na tym co poprzedza moment wykonania zdjęcia oraz na rzeczach, które dzieją się z nim już po jego zrobieniu. Zakładają, że zdjęcia-jako-przedmioty, naprawdę pozwalają nam dowiedzieć się czegoś istotnego "na temat sposobów konstruowania i dekonstruowania reguł porządku społecznego." Bezsprzecznie, książka Drozdowskiego i Krajewskiego może być na polu refleksji około-fotograficznej, wydarzeniem tej miary jakim było ogłoszenie "Stosowanych sztuk społecznych" (manifestu Artura Żmijewskiego) dla polskiego środowiska artystycznego. Jako referencja wizualna do tekstów w książce znalazły się wyjątki z archiwum Jana Eberta, inżyniera elektronika, który dokumentował od początku lat 50. swoje wakacyjne, rodzinne wyprawy.

2011 już tu jest

2011-01-01T03:01:00.000-08:00

Księgarnia Muzeum pro qm życzy w 2011 roku mnóstwa świetnych lektur, zapachu świeżo wydrukowanych książek, dobrze skrojonych liter, niespodzianek, przygód, podróży oraz błogiego czasu na czytanie i nicnierobienie. Pod życzeniami podpisują się również robaki z Tel Awiwu.

noma. time and place in nordic cuisine

2010-12-22T10:01:00.000-08:00

Noma. Time and Place in Nordic Cuisine. René Redzepi, Phaidon 2010, j. angielski, 320 stron, 200 kolorowych ilustracji, oprawa twarda (płótno). Cena: 166,5zł>>

Dlaczego Phaidon, znany głównie z luksusowych "coffee table books" o sztuce wydaje album o restauracji? To proste, kopenhaska Noma - bohaterka tej olśniewająco ilustrowanej książki - zdobyła w 2010 roku, według selekcji San Pellegrino World’s 50 Best Restaurant, laury najlepszej restauracji świata. René Redzepi, założyciel Nomy zdetronizował tym samym Ferrana Adrię z elBulli, jedynego kucharza który był uczestnikiem Documenta w Kassel! Wstęp do książki, aby nie było wątpliwości że mamy do czynienia z prawdziwą sztuką, napisał sam Olafur Eliasson. W albumie znajduje się ponad 200 zapierających dech w piersiach fotografii posiłków, produktów żywnościowych (zawsze lokalnych, co jest częścią filozofii Nomy - żądnej oliwy z oliwek, cytrusów, okoni nilowych i tabasco, w zamian smalec, żywica i zimnowodne małże!) oraz duńskich krajobrazów. Kuchnia surowa, skromna, obwarowana regułami przywołująca na myśl powściągliwość skandynawskiej sztuki konceptualnej. W książce znajduje się także 90 przepisów wymyślonych przez René Redzepiego, który przez najbliższy rok dzierżyć będzie berło pierwszego kucharza na kuli ziemskiej.

tysiąc polskich okładek

2010-12-20T07:28:00.000-08:00

Dziś polecamy książkę dużej wagi - nie tylko gabarytowo, ale i merytorycznie. Aleksandra i Daniel Mizielińscy (znani szerzej jako studio Hipopotam) podzielili się swoimi przepastnymi zbiorami, reprodukując tysiąc (!) wybranych okładek polskich książek, pochodzących z zeszłego stulecia. Kuba Banasiak zachwala to imponujące archiwum: Przegląda się w nich nie tylko historia literatury i polskie dzieje minionego stulecia, ale także prądy estetyczne właściwe dla ubiegłych dekad: abstrakcja geometryczna i plakat propagandowy, minimalizm i surrealizm, fotografia i graficzna lapidarność, eksperymenty typograficzne i ilustracja dziecięca, kaligrafia i fotomontaż. Książka wpisuje się znakomicie w tradycję kolekcjonerskich książek artystycznych, archiwizujących wybrany wycinek rzeczywistości, której to korzeni należy doszukiwać się w takich wydawnictwach jak legendarne "Twentysix Gasoline Stations" Eda Ruschy czy wśród edycji Dietera Rotha. Z tym gigantycznym archiwum można radzić sobie podobnie jak z "Atlasem" Richtera czy archiwami Pillara - zanurzać się w jego fragmentach, szukać elementów stycznych, ukrytych związków albo przeciwnie - surfować po całości, upajając się nadmiarem informacji. Na koniec wymowne liczby: książka ma 1040 stron, obejmuje 100 lat, waży 1 kilogram i zawiera prace 310 projektantów. U góry: książkę prezentują jej dumni autorzy.

wonders and the order of nature

2010-12-19T09:24:00.000-08:00

Lorraine Daston, Wonders and the Order of Nature, Zone Books 2001, 512 stron, czarno-białe ilustracje, okładka miękka, cena: 91 zł zamów>>

Książka o czasach w których ciekawość mogła być śmiertelnym grzechem a kolekcjonowanie łączyło w sobie pasję muzealnika z obsesją pracownika prosektorium. Lorraine Daston (autorka m. in. kanonicznych pozycji z kategorii "teoria rzeczy": "Things that Talk" oraz "Objectivity") wspólnie z Kathariną Pak napisały książkę o cudach i porządku natury oraz rzeczy w latach 1150 - 1750. Tematem tej akademicko-sensacyjnej publikacji jest m. in. kolekcjonowanie dziwów natury, monstra, społeczne znaczenie dziwnych faktów, bluźnierstwa, chorobliwa obsesja katalogowania, astrologia, gabinety osobliwości etc. Zaletą tej pięknej i opasłej książki (same przypisy i bibliografia ciągną się przez ponad 100 stron) są również znakomite ilustracje (jak rycina przedstawiająca "oślego papieża" - stwora znalezionego w Tybrze w 1495 roku). Książka dla wszystkich zainteresowanych prapoczątkami muzealnictwa, fanów pisma "Cabinet" (książkę czyta się jak zbiór artykułów z tego magazynu), miłośników przyrodniczych kuriozów, cudów i "niezwykle rzadkich zdarzeń".

just my type. a book about fonts

2010-12-18T15:27:00.000-08:00

Just My Type. A Book About Fonts, Simon Garfield, j. angielski, Profile Books 2010, 352 strony, czarno-białe ilustracje, cena 81,7 zł>>

Książka, która w przygodowo-sensacyjnym stylu opowiada o historii najsłynniejszych fontów. Bohaterami są przede wszystkim te fonty, którym udało się zrobić światową karierę (zarówno to udane jak i, wydawałoby się, skazane na porażkę), oraz te z którymi to wiążą się frapujące historie. Autor książki - rozpoczynającej się od "układu okresowego fontów" - Simon Garfield, stara się odpowiedzieć na nurtujące wszystkich (choćby minimalnie zainteresowanych dziejami liter) pytania. Dlaczego Times New Roman, Helvetica, czy Gill Sans zrobiły tak zawrotną karierę? O czym świadczy używanie Comic Sans? Dlaczego z ponad 100 tysięcy istniejących fontów używamy tak niewielu? Jaki jest związek Gotham i zwycięskiej kampanii prezydenckiej Baracka Obamy? Dlaczego litera T w logo The Beatles była większa od reszty? Czy w foncie można przemycić narodowego ducha? Książka jest odpowiednio do tematu zaprojektowana, tekst należy jednocześnie czytać, jak i uważnie oglądać. Obwoluta w zależności od upodobań - pomarańczowa z przodu i błękitna z tyłu lub w wersji odwrotnej. Idealny prezent dla osób uprawiających "type-spotting".

nowe książki i kubki z łosiem

2010-12-16T17:12:00.000-08:00

23 things they don't tell you about capitalism

2010-12-16T16:54:00.000-08:00

23 Things They Don't Tell You About Capitalism, Allen Lane 2010, j. angielski, oprawa twarda z obwolutą, 288 stron, cena: 92zł >>

Kapitalizm w pigułce. Pouczająca lektura z zabawną sugestią porządku czytania zależną od tego, które kwestie nurtują cię najbardziej, na przykład: czy i jak można zmienić ten niesprawiedliwie urządzony świat (rozdziały 1,2,3,4,5,11,13,15,20 i 21), albo: czy naprawdę niektórzy ludzie są bogatsi od innych, bo są zdolniejsi, lepiej wykształceni i bardziej przedsiębiorczy (rozdziały 3, 10, 13, 14, 15, 16, 17, 20 i 21).

Autor, Ha-Joon Chang, jest ekonomistą, specjalistą od politycznej ekonomii rozwoju.

John Grey/ The Observer podsumowuje bestseller: "Chang's account of where we find ourselves today is arrestingly accurate. For anyone who wants to understand capitalism not as economists or politicians have pictured it but as it actually operates, this book will be invaluable."

creamier. contemporary art in culture

2010-12-15T07:41:00.000-08:00

Creamier. Contemporary Art in Culture, Phaidon 2010, j. angielski, 324 strony, 700 kolorowych ilustracji, 420x295 mm, cena: 143 zł>>

Święty Mikołaj poleca "Creamier. Contemporary Art in Culture" - książkę-album wielkiego (A3) formatu, wydaną w formie nie zszytych, luźnych kartek, które można wyjąć i rozłożyć jak plakat. Każda z rozkładówek poświęcona jest jednemu artyście. Przeglądowi jego najnowszych prac towarzyszy świeży tekst, napisany specjalnie dla Creamier'a przez kuratora, który go wybrał.

Creamier jest kolejnym - po Cream, Fresh Cream, Cream 3 i Ice Cream - z serii wydawnictw, stawiających sobie za cel prezentację "najwybitniejszych wschodzących artystów współczesnych".

Każdy z dziesięciu zaproszonych do współpracy, cieszących się międzynarodowym uznaniem kuratorów, miał za zadanie wybrać dziesięciu najważniejszych jego zdaniem artystów, którzy zaistnieli na globalnej scenie artystycznej w przeciągu ostatnich pięciu lat, lub też wciąż pozostają stosunkowo nieznani. Kuratorzy mieli szansę wybrać najbardziej znaczących i obiecujących artystów tworzących współcześnie bez ograniczeń jeśli chodzi o wiek, techniki czy obszar geograficzny.

Wszyscy kuratorzy zaproponowali również kluczowe prace do działu "Źródła" (Sources) - dzieła sztuki, filmy czy albumy, które miały szczególne znaczenie dla prac powstających współcześnie, tym samym dostarczając kontekstu dla prac, zebranych w książce.

myślenie architekturą

2010-12-13T05:09:00.000-08:00

Peter Zumthor, Myślenie architekturą, wyd. Karakter 2010, j. polski, 112 stron, kolorowe ilustracje, oprawa płócienna, cena w muzeumproqm.pl: 39,6 zł >>

"Myślenie architekturą" to zbiór esejów Petera Zumthora (jednego z najbardziej znanych współczesnych architektów, laureata nagrody Pritzkera w 2009 roku). Teksty powstały na bazie wykładów architekta z lat 1988 - 2009. Zumthor przyznaje się do wielu różnych, często zaskakujących inspiracji. Pisze o arte povera i Josephie Beuysie, muzyce klasycznej, kuchni w domu swojej ciotki, którą odwiedzał w dzieciństwie, a nawet prozie Andrzeja Stasiuka. Książkę ilustrują kolorowe zdjęcia z pracowni i domu autora w szwajcarskim Haldenstein. Książka w twardej oprawie, w powściągliwym, eleganckim opracowaniu graficznym Hannele Grönlund.

80 okazji do świętowania. kalendarz 2011

2010-12-12T14:21:00.000-08:00

80 okazji do świętowania. Kalendarz 2011, dużo stron, cena: 40 zł. Ten i inne kalendarze pooglądaj i kup TU >>

Kolejny sugerowany prezent z muzeum pro qm to kalendarz na 2011 rok, zaprojektowany przez Tomka Bersza, z rysunkami Malwiny Konopackiej. Według autorów, w przyszłym roku będzie ponad 80 okazji do świętowania, o czym przypominać będą ilustracje przedstawiające święta bardziej i mniej znane. Jeśli tylko zechcesz Malwina może dorysować dodatkowe, Twoje prywatne święto (cena kalendarza z dodatkowym rysunkiem to 120 zł). Kalendarz ma format zbliżony do A5, 144 stron, w roku 81 ilustracji. Całość drukowana na czerwono na papierze Munken Print Cream. Gumowa czerwona okładka, zakładka z zielonej tasiemki, dużo miejsca do notowania i przejrzyste kalendarium. Autorzy ostrzegają: "dla wszystkich nie wystarczy".

a little common place book

2010-12-12T14:02:00.000-08:00

Little Common Place Book, oprawa płócienna, strony, języki, tabelki. Cena: 60 zł. Zamów>>

„Mały notatnik na ciekawostki i przydatne cytaty” (bo tak należałoby przetłumaczyć tytuł tego osobliwego wydawnictwa) to bezcenny i dość niecodzienny prezent od kultowego pisma Cabinet. Z jednej strony jest to po prostu notes - większość strony tej elegancko oprawionej z tłoczonymi litrami książki (wyprodukowanej w Południowej Korei przez Samhwa Printing Co.) jest pusta. Rozpoczyna ją reprint pouczającego eseju „Common Place Book, Formed Generally Upon the Principles Recommended and and Practised” Johna Locke z 1797 roku. Znajdują się tam tez tabelki ułatwiające „świętym, poetom, filozofom, historykom, podróżnikom, kupcom” unieśmiertelnienie swoich pomysłów i wizji. Co więcej cała publikacja, łącznie z pustymi stronami, jest reprintem nieużytego notatnika, należącego do Princenton University, zarchiwizowanego w bibliotece w dziale „rzadkich książek”. Publikacja polecana jest wszystkim, którzy jak piszą wydawcy, „chcą uporządkować swoje myśli w sposób analogowy, na papierze, w twardej oprawie”. Niewątpliwie publikacja zajmuje pierwsze miejsce w kategorii „najdziwniejszy notes na 2011 rok”.

adwentowy kalendarz książkowy

2010-12-12T12:43:00.000-08:00

Sezon poszukiwania, wybierania i radosnego oczekiwania na prezenty w pełni... Oczywiście najlepszy prezent to książka pachnąca świeżym drukiem, taka której nie znajdziecie w żadnej innej księgarni w mieście. U nas kupisz ją w komfortowych warunkach: bez stania w kolejkach, przepychania się, bólu głowy od kolęd, a do tego w gustownej torbie z materiału. Wychodzimy naprzeciw tym którzy nie mają jeszcze pomysłu na książkowy prezent - od dziś do 24 grudnia będziemy codziennie sugerować przynajmniej jeden tytuł. Jeśli Twoi najbliżsi uwielbiają hermetyczne książki, zapisali się na Facebook Page dla fanów Hansa Ulricha Obrista albo Borisa Groysa, dostają wypieków na twarzy na hasło „sztuka konceptualna”, „estetyka relacyjna” i „urbanistyka partycypacyjna” , lubią dziwne notesy z ukrytymi aluzjami do kanonicznych dzieł konceptualnych etc., znajdziesz u nas całe stosy świątecznych prezentów. Nie masz takich znajomych? Nie ma powodów do zmartwień, mamy też spory wybór książek dla dzieci, kalendarze z rysunkami, kubki, winyle, dobre albumy i inne kolorowe nowości, reportaże, książki o podróżowaniu etc. Księgarnia jest otwarta codziennie od 12.00 do 20.00 poza poniedziałkami (oraz 24 godziny na dobę w internecie).

24 grudnia ogłaszamy „emergency gift hours”, otwieramy się specjalnie dla wszystkich prezentowych maruderów na dwie godziny między 10.00 a 12.00!

spectral evidence

2010-12-07T13:15:00.000-08:00

"Spectral Evidence" to książka o zawiłych związkach pomiędzy fotografiach i traumą. Urlich Baer, profesor germanistyki na New York University pisze z pasją o fotograficznym rejestrowaniu tego co niewypowiedzialne. Głównym tematem są ślady po Holocauście (w tym relacje pomiędzy archiwizowaniem zbrodni II Wojny Światowej a tradycją malarstwa i fotografii pejzażowej), wyprowadzone od fotograficznych zapisów przypadków histerii, epilepsji, letargu czy lewitacji z końca XIX wieku. Lektura wagi ciężkiej, ale świetnie napisana, znakomicie ilustrowana i wciągająca.
Wydawnictwo MIT poleca: "In light of contemporary discussions of recovered memories and the limits of representing such catastrophes as the Holocaust, Baer examines photographs of artistic, medical, and historical subjects from the perspective of witnessing rather than merely viewing. He shows how historicist approaches to photography paradoxically overlook precisely those cataclysmic experiences that define our age. The photograph’s apparent immunity to time is seen as a call for a future response—a response that is prompted by the ghostly afterlife of every photograph’s subject. In a moving discussion of a rare collection of color slides taken by a Nazi official in the Lodz ghetto, Baer makes us aware that it is the viewer’s responsibility to account for the spectral evidence embedded in every image."

cabinet no. 39 learning

2010-12-05T05:07:00.000-08:00

Cabinet no. 30 "Learning", jeseń 2010, język angielski, kolorowe ilustracje. Możesz wydać na niego 39 zł w muzeum pro qm>>

W kategorii „zajmujące lektury na śnieżne, spokojniejsze dni dla bardziej wymagającego czytelnika” jak zwykle wysoko plasuje się nowojorski kwartalnik „Cabinet”. Właśnie ukazało się wydanie jesienno-zimowe. Tematem najnowszego numeru jest „uczenie się” - główną część wypełniają fascynujące materiały o zapamiętywaniu, produkcji wiedzy potrzebnej oraz tej zbędnej, zapominaniu, uczeniu się rzeczy niewłaściwych, jak i o zapomnianych kartach z historii edukacji. W dziale tym można odnaleźć odpowiedzi na takie pytania jak:
- jaki związek z badaniem mechanizmów uczenia mają zwyczaje morskiego bezkręgowca Aplysia californica (pięknie ilustrowany esej D. Grahama Burnetta „Learning Degree Zero")
- co stałoby się gdyby dzieci same ustalały reguły życia w społeczeństwie (Christopher Turner odwiedza obóz dziecięcy Summerhill)
- jak technologia wpłynąć może na życie duchowe („Spirit Duplication” Yary Flores, do przeczytania w całości tutaj)
- czego można nauczyć się studiując kicz i kto to był Gustaw Mazurek (Brigid Doherty „What is There to Be Learned From Kitsch?”)
- skąd się wzięło i jaka jest historia seminarium? (Emily Apter „O Seminar!”)
- co się stanie jeśli będziemy naraz pisać wszystkimi kończynami? (Lars Stiltberg „Ambidextrous Performance”) oraz wiele, wiele innych.
Oprócz tekstów o uczeniu się w numerze znajdują się też stałe działy: Kolor (tym razem bohaterem jest kolor bursztynowy), Inwentarz (Dominic Pettman opowiada o klasyfikacji siniaków na podstawie przedziwnego tekstu z X wieku naszej ery, znanego jako „Partitio Contusionum”), Resztki (Sebastian Cichocki pisze o kompostowaniu archiwów Stasi w Lipsku).
W nowym numerze znaleźć można również teksty niezwiązane z tematami edukacyjnymi, odzwierciedlające niesforny charakter „Cabinet” - czyli gabinetu osobliwości na papierze. „Highlights” numeru to: rozmowa Briana Dilliona z Carol Dillion o „chłopięcości” epoki edwardiańskiej, jako opowiedz na wiktoriańską „dziewczynkowatość”, dyskusja Justina E. Smitha z Catatlinem Avramescu o delikatnej kwestii kanibalizmu (także online), oraz esej Georgea Prochnika, który cofa się do końca XIX wieku i przypomina niezwykły przypadek psychologa Mortona Prince'a i jego, cierpiącej na dezintegrację personalną, pacjentki Clary Norton Fowler.

the absence of work

2010-11-26T05:05:00.000-08:00

Rachel Haidu prezentuje swoją książkę "The Absence of Work", MIT Press 2010, 392 strony, oprawa twarda, cena: 94zł. Zamów>>

Marcel Broodthaers (1924-1976) był jednym z najoryginalniejszych, a jednocześnie najmniej spopularyzowanych, poza wąskim kręgiem specjalistów, artystów XX wieku. Ex-poeta (stał się artystą wizualnym w dopiero wieku 40 lat, narzekając że dotąd "nie znał się na niczym"), autor słynnego fikcyjnego "Departmentu Orłów Muzeum Sztuki Nowoczesnej", ojciec krytyki instytucjonalnej, projektant swojego własnego nagrobka - jest wciąż wielką zagadką dla świata sztuki.
Rachel Haidu - profesor na University of Rochester - poświęciła tej postaci piękną, erudycyjną książkę "The Absence of Work", wiążąc sztukę Broodthaersa z komunikacyjnymi porażkami, rozpadem języka, frustrującym doświadczeniem literackim. Haidu odczytuje też jednocześnie prace artysty w bardziej polityczny sposób, jako wypowiedź o demokracji i tożsamości narodowej. Odkrywa i przepisuje na nowo dzieło Marcela Broodthaersa.

Anne Rorimer pisze o książce: "Haidu’s brilliant analysis of Broodthaers’s career illuminates his far-reaching aesthetic strategies and innovative methods. This book places him in the context of contemporary art history with insightful reference to modernist and postmodernist thought. Impressive, intelligent, and inspired, it sets forth the artist’s role as a progenitor of installation art and institutional critique.” Na zdjęciu u góry autorka prezentuje swoją książkę w Muzeum pro qm - Rachel była niedawno gościem konferecji poświęconej Włodzimierzowi Borowskiemu.

wierzę w wolność, ale nie nazywam się beethoven. anka ptaszkowska

2010-11-23T02:44:00.000-08:00

Wierzę w wolność, ale nie nazywam się Beethoven. Anka Ptaszkowska, słowo/obraz terytoria, 2010, 444 str., ilustracje czarno-białe, oprawa miękka, cena promocyjna 65 zł. Do kupienia tu>>

Dzisiaj zapraszamy do muzeum na premierę pierwszej (i jak twierdzi autorka - ostatniej) książki Anki Ptaszkowskiej "Wierzę w wolność, ale nie nazywam się Beethoven". Muzeum anonsuje dzisiejsze spotkanie: "Anka Ptaszkowska nie daje się wtłoczyć w gotowe ramy i rozsadza je z nieukrywaną przyjemnością – tę cechę osobowości odziedziczyła po najlepszych artystach. Była wychowanką Henryka Stażewskiego, nestora awangardy konstruktywistycznej, a zarazem skłóconą wspólniczką Tadeusza Kantora. W latach 60. należała do lubelskiej grupy Zamek i uczestniczyła w tworzeniu Galerii Foksal w Warszawie. Antyinstytucjonalne przedsięwzięcia Ptaszkowskiej w Paryżu w latach 70.: Galeria 1 do 36 oraz Vitrine pour l’Art Actuel rozwijały te koncepcje. Prywatnie była żoną Edwarda Krasińskiego i Eustachego Kossakowskiego. Towarzyszyła twórczości wielu innych artystów, w tym życiowych wykolejeńców, a jej życie zawodowe miało niezbywalnie osobisty charakter. Ważną rolę odgrywały w nim konflikty, w których – wbrew powszechnemu dziś strachowi przed sporem – dostrzegała przede wszystkim energetyczną, oczyszczającą siłę, nadającą nową dynamikę międzyludzkim relacjom i artystycznym dyskusjom.
O „życiu sztuką” Anki Ptaszkowskiej mówią dokumenty i manifesty, teksty krytyczne i polemiki, wspomnienia i wywiady, które zebrała w jednym tomie i opatrzyła świeżym komentarzem.
Książka „Wierzę w wolność...” drwi z akademickiej dyscypliny i ujawnia przewrotną naturę autorki. Jest wyborem z natury subiektywnym, lecz pozbawionym sentymentalizmu czy protekcjonalnego dydaktyzmu. Ptaszkowska przenosząc refleksję na aktualne problemy, podważa uznane paradygmaty procesu uhistorycznienia i zadaje ważkie pytania: o miejsce dla tego co zmarginalizowane (Niemczyk w Muzeum), o rzutowanie pamięci na teraźniejszość (polemika z Wiesławem Borowskim na temat Fundacji Galerii Foksal), wreszcie o zawartą w tytule wolność." Spotkanie z autorką poprowadzi Karol Sienkiewicz.

VIP Selection # 4: Teresa Gleadowe

2010-11-20T16:08:00.000-08:00

Exhibiting the New Art, red. Teresa Gleadowe, Afterall Books 2010, j. angielski, 280 stron, kolorowe i czarno-białe ilustracje, oprawa miękka.
Cena: ~~68 zł~~ 61,20 zł. Kup w sklepie internetowym muzeum pro qm>>

Zakończyła się konferencja poświęcona postaci Włodzimierza Borowskiego oraz "zagadnieniu ekspozycji, rekonstrukcji i powtórzenia artystycznych prac z lat 60. i 70. opartych o pojęcie dematerializacji, entropii, śladu w aktualnych praktykach kuratorskich i muzealnych." Dzisiaj swój wykład o wystawie ”When Attitudes Become Form” z 1969 roku (zorganizowana przez Haralda Szeemanna w Kunsthalle Bern, wystawa ta znana jest jako pierwsze tego typu przedsięwzięcie ukazujące nowy nurty: postminimalizmu, arte povera, sztuki ziemi i sztuki konceptualnej), wygłosiła Teresa Gleadowe - pisarka, kuratorka, założycielka i dyrektorka programu studiów dla kuratorów sztuki współczesnej w Royal College of Art w Londynie. Jednocześnie do księgarni dotarły (w walizce pani Gleadowe!), pierwsze egzemplarze znakomitej książki poświęconej zarówno ”When Attitudes Become Form” jak i "Op Losse Schroeven" (również z 1969 roku). Publikacja ta stanowi początek wydawanej przez Afterall serii „Exhibition Histories”, której redaktorką jest właśnie Teresa Gleadowe (osobiście prezentuje książkę na zdjęciu).

history becomes form. moscow conceptualism

2010-11-14T10:32:00.000-08:00

Boris Groys, "History Becomes Form", MIT Press 2010, j. angielski, 224 strony, 92 ilustracji, oprawa twarda, cena: 77 zł. Zamów>>

Księgarnia zostanie otwarta na nowo dopiero pod koniec tego tygodnia, podczas wernisaży dwóch wystaw w muzeum: Włodzimierza Borowskiego i Mladena Stilinovića. W międzyczasie zapraszamy na zakupy do sklepu internetowego.
Na ponowne otwarcie księgarni czeka w kartonowych pudłach kilkadziesiąt nowych tytułów, przede wszystkim nowości z katalogu MIT. Dziś polecamy jedną z nich: znakomite "History Becomes Form", najnowszą książkę Borisa Groysa, którą poświęcił w całości rosyjskiej sztuce konceptualnej lat 70 i 80. Według Groysa było to najciekawsze zjawisko jakie wydarzyło się w sztuce od czasów rosyjskiej awangardy. Niezwiązani manifestem czy programem artyści, pod prąd oficjalnych narracji i propagandy, archiwizowali w swoich pracach doświadczenie sowieckiego socjalizmu. Groys pisał o moskiewskim środowisku artystycznym już w 1979 roku, na łamach wychodzącego w Paryżu pisma A-Ya, stosując symptomatyczne określenie "romantyczny konceptualizm" (na niemal trzy dekady przed użyciem tego terminu przez Jorga Heisera), opisując twórczość takich kluczowych figur rosyjskiej sztuki jak Ilya Kabakov czy Andrei Monastyrski. Sporo materiałów wizualnych i relacje z pierwszej ręki na temat tego fascynującego, znanego dotychczas niewielkiemu gronu specjalistów, rozdziału w historii sztuki XX wieku.

www.muzeumproqm.pl

2010-11-02T06:59:00.000-07:00

Uruchamiamy księgarnię internetową www.muzeumproqm.pl. Teraz również ci, którzy nie wybierają się

do Warszawy, mogą zapoznać się z naszą ofertą i zamówić coś dla siebie. Jesteśmy jedyną księgarnią

w Polsce oferującą wybór najlepszych anglojęzycznych książek z dziedziny sztuki współczesnej,

architektury,dizajnu i projektowania graficznego. Stale powiększamy listę dostępnych tytułów.

Akceptujemy płatności kartą, przelewem bankowym i poprzez błyskawicznie działający serwis

płatności.pl (współpracuje z nieomal wszystkimi bankami w Polsce).

Książki pakujemy w estetyczne i trwałe opakowania kartonowe, dobrze zabezpieczające książki

podczas transportu.

Wysyłamy w ciągu 24 godzin za pośrednictwem kuriera lub Poczty Polskiej.

Dla pierwszych 25 kupujących mamy w prezencie płócienną torbę "muzeum pro qm".

torba muzeum pro qm, niebielona bawełna, gramatura 150, cena: 9zł

lektury wwb2 # 31: architecture at the edge of everything else

2010-10-31T10:58:00.000-07:00

Na zakończenie WWB2 - lektura zupełnie nowa, pachnąca podróżą i drukarnią, prosto z pudełka z książkami wyselekcjonowanymi w berlińskim Pro QM. "Architecture at the Edge of Everything Else" jest pierwszym wydawnictwem w serii Work Books, mającej na celu pogłębienie refleksji krytcznej na temat architektury, prezentującej teksty nowej generacji teoretyków zajmujących się przestrzenią miejską, urbanistyką, relacjami między architekturą, psychologią i socjologią. W środku książki: nienaganny dizajn i świetne teksty, poruszające całe spektrum fascynujących miejskich tematów, w tym np. o relacjach pomiędzy LSD a architekturą lat 60., o przestrzeni publicznej post-komunistycznych miast, o przeźroczystości budynków, nowej architekturze Chin, czy też projektach Sejimy i Nishizawy.
Jako kropka nad i w naszej serii lektury do WWB2, jeszcze jedna lista. Poprosiliśmy uczestników wczorajszej sesji o futurologii miast, o zarekomendowanie dodatkowych lektur. Poniżej propozycje naszych gości:
Paweł Dunin-Wąsowicz:
Michał Łukaszewicz „Warszawska Atlantyda”
Rafał Nowakowski „Rdza”
Maciej Lepianka „I w następnym dniu”
Ingo Niermann
„Solution 1-10: Umbauland”
„Solution 9: The Great Pyramid”
„Solution 186-195: Dubai Democracy”
Agnieszka Kurant:
Nassim Taleb „Black Swan”
Philip K. Dick „Last Interviews”
Bruce Sterling „Shaping Things”
Jean Yves Jouannais „Artistes sans oeuvres”
Enrique Vila-Matas „El viaje vertical”
Paul Virillo „Ce qui arrive”
Douglas Murphy:
Brian Dillon „Decline and Fall” Frieze, kwiecień 2010
Filmy Patricka Keillera
Kohlmaier & von Sartory „Houses of Glass”
Mushon Zer-Aviv:
Mushon Zer-Aviv „Getting Intimate with Invisible Audience” (www.mushon.com)
South Park, epizode „You Have 0 Friends”
Michel Foucault „Nadzorować i karać”
Księga Rodzaju, Stary Testament

VIP Selection # 3: Hans Ulrich Obrist (lektury wwb2 # 29 i 30)

2010-10-29T15:52:00.000-07:00

Hans Ulrich Obrist* z wizytą w księgarni Muzeum pro qm! Prezentuje dwie książki z naszej oferty. Pierwsza z nich to jego własna, znakomita publikacja "A Brief History of Curating" - seria wykładów z kuratorami-pionierami starszego pokolenia, jak mówi Hans, będąca jego "protestem przeciwko zapomiananiu". Druga książka to "Oskar Hansen's Museum of Modern Art" - publikacja dokumentująca projekt Yane Calovskiego i Hristiny Ivanoskiej. Fikcyjny plakat do konkursu architektonicznego na muzeum w Skopje, część projektu macedońskich artystów, znalazł się w prezentacji ilustrującej wykład Obrista, przez ... przypadek. Słynny szwajcarski kurator szukał przed swoim wykładem ilustracji, obrazującej doniosłość myśli Oskara Hansena. I tak trafił w sieci na jeden z plakatów (hipotetycznych plakatów do wystaw, które mogłyby mieć miejsce w niezbudowanym muzeum Hansena - kinetycznej struktrze bez ścian, chowającej się pod ziemią "gdyby nie było pomysłu na kolejną wystawę") autorstwa berlińskiej projektantki Ariane Spanier. I tak, podczas dyskusji po wykładzie dowiedział się o samym projekcie i o książce.
*Hans Ulrich Obrist to słynny szwajcarski kurator i pisarz (numer jeden w zeszłorocznym rankingu najbardziej wpływowych postaci sztuki magazynu ArtReview). Nieustannie przekracza granice między sztuką, architekturą, literaturą i teatrem - fascynuje się postaciami takich XX-wiecznych wizjonerów jak Yona Friedman, Oskar Hansen czy Stanisław Lem (z którymi to przeprowadził wywiady). Pierwszą wystawę Obrist, obecnie Dyrektor Projektów Międzynarodowych w Serpentine Gallery w Londynie, zorganizował w wieku 23 lat we własnej kuchni, był autorem wystaw w samolotach, książkach, wystaw-instrukcji, autorem 24-godzinnych „wywiadów-maratonów” z artystami oraz licznych projektów łączących sztukę i naukę. Wspólnie z zaprzyjaźnionymi artystami, architektami i pisarzami poszukuje obecnie "formuł" i "map" dla XXI wieku.

lektury wwb2 # 28: a guide to the new ruins of great britain

2010-10-29T04:18:00.000-07:00

Dzisiaj dotarła do nas nowa książka Owena Hatherleya "A Guide to the New Ruins of Great Britain". Dzisiaj, podczas wieczornego wykładu, dowiemy się dlaczego ta brawurowo napisana książka nie wszystkim przypadła do gustu i co złego stało się z architekturą Wielkiej Brytanii (o 19.00 Hathereley, o 20.00 Hans Urlich Obrist, o 21.20 film "Utopia London"). Hatherley opowie o metamorfozie, którą przeszła architektura w XX wieku – od narzędzia transformacji życia codziennego do gloryfikacji neoliberalizmu i „urbanistycznej regeneracji”. Książka oparta jest o eseje-spacery koncentrujące się na kilku brytyjskich miastach. Ta sama metoda zostanie zastosowana wobec Warszawy, którą Hatherley regularnie odwiedzał w 2010 roku. Wykład jest częścią sesji "Przyszłość miasta. Co jeszcze zostało do przewidzenia?".

"A Guide to the New Ruins of Great Britain", Owen Hatherley, Verso 2010, 440 stron, czarno-białe ilustracje, oprawa twarda, cena: 98 zł. Kup w naszej księgarni internetowej z 5% rabatem >>

lektury wwb2 # 27: urban transformation

2010-10-28T07:28:00.000-07:00

Urban Transformation, red. Ilka i Andreas Ruby, Ruby Press 2008, 400 stron, 336 ilustracji,
oprawa miękka, język angielski, cena: 180 zł.
-->Kup w naszym sklepie internetowym z 5% rabatem

Jeśli mielibyśmy polecić tylko jedną książkę jako festiwalową lekturę (mimo, że zamierzamy ich polecić aż 30!), prawdopodobnie wybralibyśmy antologię "Urban Transformation" Ilki i Andreasa Ruby. Jest w niej wszystko o czym dyskutowaliśmy dotąd w ramach festiwalu: suburbanizacja, inicjatywy oddolne, przestrzeń publiczna, "hardware" architektury kontra "software" zdarzenia, fenomen shrinking cities, problemy miast post-industrialnych, urbanizm społeczny, pułapki partycypacji etc. Książka miała swoję premierę na 11 Biennale Architektury w Wenecji. W tym opasłym, fantastycznie zaprojektowanym i ilustrowanym (336 zdjęć) wydawnictwie znajdują się teksty ponad 50 architektów, urbanistów, aktywistów, polityków i artystów. Wśród autorów są m. in. Saskia Sassen, Robert Somol, Jean-Philippe Vassal, Eyal Weizman, Teddy Cruz, Keller Easterling, Rahul Mehrotra Enrique Penalosa (tak, tak - jeden z bohaterów filmu "Bogata Change", który wyświetlimy ponownie w niedzielę o 20.00).

lektury wwb2 # 26: le corbusier and the occult

2010-10-27T15:41:00.000-07:00

Le Corbusier and the Occult, MIT Press 2009, 416 stron, 177 ilustracji czarno-białych, oprawa twarda. Cena: 159 zł. -->Kup w naszym sklepie internetowym z 10% rabatem

Pewnego dnia niejaki Charles-Édouard Jeanneret stał się Le Corbusierem. Zapanował nad swoją biografią i wymyślił sie na nowo. Jego życie pozostaje w dużej mierze tajemnicą. Niektóre fakty stara się wydobyć na światło dzienne J.K. Birksted, wykładowca Barlett School of Architecture w Londynie. W swojej niezwykłej, spowitej mrokiem książce "Le Corbusier i okultyzm" sięga po nieznane dokumenty z rodzinnych archiwów architekta, opisując fascynacje Le Corbusiera masonerią i wiedzą mistyczną. Bogato ilustrowana, wciągająca literatura, w sensacyjny spoósb łącząca modernistyczny styl międzynarodowy z tradycją loż masońskich. Peter Carl z University of Cambridge pisze: "Birksted performs an important service for the understanding of Le Corbusier. Using sources hitherto ignored, he demonstrates the depth of Le Corbusier's indebtedness to Freemasonry—its configurations, its associations, and its dream of redemption through the arrangement of things and people in space. At a time when modern artists were seeking orientation in Gurdjieff, Ouspensky, Blavatsky, Steiner as well as in myth, alchemy, psychology, technology, and atomic physics, Le Corbusier seems to have acknowledged in Freemasonry a comprehensive metaphor of architecture's role in the culture."

Zdjęcia powstały podczas dzisiejszego spaceru śladami Świątyni Opatrzności Bożej z Jarosławem Trybusiem.

lektury wwb2 # 25: warszawa jako struktura emergentna

2010-10-27T10:01:00.000-07:00

Ekspektatywa_3: Warszawa jako struktura emergentna, Aleksandra Wasilkowska, Andrzej Nowak,
Fundacja Bęc Zmiana 2009, 136 stron, ilustracje, oprawa miękka, cena: 22zł.
-->Kup w naszym sklepie internetowym z 5% rabatem

Po sesji z ostatniego weekendu, w której wzięli udział architeci z Warszawy i Londynu, polecamy jedną z najważniejszych książek pogłębiająych refleksję na temat dynamiki rozwoju miasta, jakie ukazały się ostatnio na polskim rynku. Książka "Warszawa jako struktura emergentna" jest dziełem Aleksandry Wasilkowskiej i profesora Andrzeja Nowaka. Wydawca publikacji, Fundacja Bęc Zmiana, informuje, że "publikacja ta wprowadza nowe pojęcia oraz horyzonty myślenia o mieście w kontekście systemów złożonych oraz ontologii. Zawarte w niej teksty przybliżają pojęcie emergencji, w kontekście badań nad złożonością, odnoszą się do nieprzewidywalnego procesu transformacji miejskiej. Zamieszczone w książce fragment badań z zakresu socjofizyki i symulacji zachowań zbiorowych pokazują możliwości symulacji ruchu pieszych w określonej przestrzeni architektonicznej jako narzędzia wspomagającego diagnozę i optymalizację zarządzania infrastrukturą miejską." Na zdjęciu Ola Wasilkowska i jej książka.

lektury wwb2 # 24: the grey cloth

2010-10-26T05:38:00.000-07:00

"The Gray Cloth" Paul Sheerbart, MIT Press 2003,
oprawa miękka, 136 stron, kolorowe ilustracje, cena: 64 zł. -->Kup w naszym sklepie internetowym z 5% rabatem

"The Gray Cloth" to dziwaczna, unikalna powieść science-fiction o architekturze, którą napisał wizjonerski architekt, pisarz i wynalazca Paul Scheerbart (1863-1915). Główny bohater powieści, szwajcarski architekt Edgar Krug, alter ego Stuarta, pracujący w dalekiej przyszłości (czyli połowie XX wieku!), podróżuje statkiem powietrznym ze swoją żoną po świecie i konstruuje fantastyczne budynki z kolorowego szkła i stali. Buduje m. in. halę wystawienniczą w Chicago, dom spokojnej starości dla emerytowanych pilotów na Fidżi, trakcję kolejową wiszącą nad ogrodem zoologicznym w Indiach. Edgar Krug ma jednak pewną fobię - boi się że zbyt kolorowe ubrania kobiet mogłyby konkurować z architekturą i pozbawić go weny. Nakazuje więc swojej żonie nosić się na szaro - jej sukienki mają być szare z dodatkiem 10 % bieli. Książka w ironiczny, ale i uwodzący językowo sposób ukazuje polityczny rozkład sił w pierwszych dwóch dekadach XX wieku, erupcję awangardy i nowych mód w projektowaniu, jest też konsekwencją marzeń o nowym lepszym świecie, modelowanym za pomocą architektury. Idealna, choć niewątpliwie ekstrawagancka lektura przed sobotnią sesją o przyszłości miast, w której biora również udział pisarze: Ingo Niermann i Paweł Dunin-Wąsowicz.