the artist's house

Kirsty Bell odwiedza domy artystów. Sprawdza kto gdzie pracuje a gdzie śpi, jak jest relacja między byciem architektem a gospodynią, co się kryje za ścianą i w piwnicy, kto organizuje najlepsze domówki, jak mieszka się w obserwatorium astronomicznym wypełnionym wodą, po co utrzymywać dom w którym się nie mieszka, gdzie przebiega granica między uprawianiem sztuki a przyjmowaniem gości, jak się robi sztukę przy stole w kuchni, jak się żyje w blokach na Targówku i Kreuzbergu etc. Teksty Bell są lekkie, felietonowe, choć naszpikowane faktami. Oczywiście te domowe opowieści są tym ciekawsze im ciekawszy jest artysta, którego odwiedza autorka. W książce występują następujący artyści (a raczej ich domy): Jorge Pardo, Mirosław Bałka, Danh Vo, Gregor Schneider, Frances Stark, Marc Camille Chaimowicz, Dominique Gonzalez-Foerster, Paweł Althamer, Mark Leckey, Monika Sosnowska, Gabriel Orozco, Rirkrit Tiravanija, Andrea Zittel oraz twórcy już nieżyjący: Kurt Schwitters, Alice Neel, Edward Krasiński, Carlo Mollino, Louise Bourgeois. Jak widać, Bell aż czterokrotnie wybrała się w podróż do Polski. 

warszawa fantastyczna

Po kilku latach pracy Paweł Dunin-Wąsowicz zdecydował się zakończyć (czy też raczej przerwać, zważywszy na uparcie dokonywane przez autora nowe odkrycia) pracę nad książką Warszawa fantastyczna. Jest to antologia budynków i budowli warszawskich, istniejących tylko na łamach książek - od Muzeuów Ateizmu, dzielnice ogródków działkowych przez Dworcem Centralnym, osiedle Niebiańskie Wzgórza, po Morze Warszawskie (jakie powstało po spiętrzeniu Bugu gigantyczną tamą). W 2004 roku na łamach Lampy pojawił się materiał zapowiadający powstanie tego imponującego dzieła - tekst z mapą miasta na którą to naniesiono owe niezmaterializowane warszawskie obiekty. Paweł podkreśla, że kiedy opublikował ów artykuł oparł się na lekturze około dwudziestu książek, podczas gdy teraz korzystał już z ponad dwustu tytułów. Zarzeka się też na łamach Warszawy fantastycznej, pisząc o sobie w trzeciej osobie liczby pojedynczej: "Książka ta stanowi przede wszystkim kompendium wiedzy na temat zmieniających się wyobrażeń stolicy Polski na przestrzeni prawie dwustu, choć właściwie raczej stu ostatnich lat. Jej autor nie czuje się zbytnio upoważniony do pogłębionego komentowania tych wyobrażeń. Jest też przekonany, że olbrzymia większość przytaczanych utorów ze względu na swój tendencyjny, publicystyczny charakter komentuje się sama, naprawdę wartościowe literacko pozycje nie stanowią zaś więcej niż 10 procent liczby tytułów." Autor legendarnej Widmowej biblioteki, podszedł do sprawy metodycznie, jest tu nawet alfabetyczny rejestr ulic i obiektów fantastycznych Warszawy. Całość jest doskonale napisana, opracowana i wydana (to pierwszy tom w "warszawskiej" serii zainicjowanej przez Rastra). Książce towarzyszy wizualny suplement, dotyczący kilku artystycznych utopii wdrażanych w Warszawie, m.in. bródnowskich fantasmagorii Pawła Althamera. Warszawa jest fantastyczna. 

kiedy rano otwieram oczy widzę film

Ana Janevski chowa się za okularami i swoją książką Kiedy rano otwieram oczy widzę film. Ana jest tuż przed wylotem do NYC (nasza koleżanka zamienia warszawskie MOMA na MOMA nowojorskie). W tle słynna mozaika na Pańskiej. Wydawnictwo Kiedy rano...  jest powrotem do inauguracyjnej wystawy, pod tym samym tytułem, zorganizowanej trzy lata temu w tymczasowej siedzibie Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie. W bogato ilustrowanej książce, projektowanej przez Ludovica Ballanda, znajdują się teksty Stevana Vukovića, Łukasza Rondudy, rozmowa z Tomislavem Gotovacem, sporo archiwalnych tekstów: manifestów komentarzy, anonsów etc. 

Oto informacja od wydawcy: Zapraszamy w podróż do kraju, którego już nie ma, a który wytworzył najważniejszy w naszej części Europy mit sztuki radykalnej. Ana Janevski, narodziny nowych tendencji w sztuce przełomu lat 60. i 70. lokuje poza jej granicami – w amatorskich klubach filmowych, w których eksperymenty przeprowadzali nieobciążeni artystycznością przedstawiciele różnych dziedzin wiedzy i kultury. Książka pokazuje związki kina amatorskiego – rozkwitającego w byłej Socjalistycznej Federacyjnej Republice Jugosławii dzięki publicznemu mecenatowi – ze sztukami wizualnymi i wzajemne oddziaływanie filmowców i artystów innych dziedzin. To właśnie artyści i filmowcy jugosłowiańscy jako pierwsi artyści neoawangardowi w bloku wschodnim próbowali badać własne uwikłania w rzeczywistość, jako pierwsi zaproponowali projekt jej alternatywnej modernizacji, różnej od tej, którą proponowały socjalistyczne władze. Specyficzne usytuowanie na styku sztuki modernistycznej i strategii postkonceptualnych oraz postminimalistycznych, na styku dwóch światów: zachodniego kapitalizmu i wschodniego komunizmu generowało oryginalne, niepowtarzalne fenomeny artystyczne, niemogące się pojawić nigdzie poza Jugosławią i tamtym czasem: twórczość Gorana Trbuljaka, Tomislava Gotovaca, Sanji Iveković, Dalibora Martinisa czy Mariny Abramović.

romanian cultural resolution

Romanian Cultural Resolution to nowa książka  wydawnictwa Hatje Cantz - obszerne kompendium tekstów i reprodukcji na temat najważniejszych współczesnych artystów z Rumunii. Publikacja powstała przy okazji serii wystaw w Club Electro Putere w Krajowie i Werkschau Spinnerei w Lipsku. Inspiracją dla kuratorów Alexandro Niculescu i Adriana Bojenoiu, była historia klubu dla robotników fabryki silników w Krajowej, w którym od lat 70. aż połowy lat 90. odbywały się różne projekty artystyczne, by podzielić los innych tego typu miejsc po transformacji ustrojowej - stając się pubem, dyskoteką, klubem fitness, aż wreszcie bankrutując. Nowo otwarte centrum sztuki współczesnej, założone przez Niculescu i Bojenoiu w tym samym miejscu nosi wdzięczną nazwę Club Electro Putere. Kuratorzy prezentują oni historię najnowszej sztuki rumuńskiej w świetle zmian po 1989 roku: eskalacji nacjonalistycznych nastrojów, ekonomicznych kosztów transformacji, kulturalnej amnezji etc. Książka podzielona jest na cztery działy: Fetish Factory, An Image Instead of a Title, Figurative Painting in Romania 1970-2010, Here and Then. Autorzy tekstów to: Marius Babias, Adrian Bojenoiu, Sebastian Cichocki, Livius Ciocârlie, Apsara DiQuinzio, Bogdan Ghiu, Anca Mihulet, Mihnea Mircan, Vlad Morariu, Cristian Nae, Amelia Pavel, Mihai Pop, Matt Price, Magda Radu, Raluca Voinea i Maxa Zoller. 

history becomes form. moscow conceptualism

Boris Groys, "History Becomes Form", MIT Press 2010, j. angielski, 224 strony, 92 ilustracji, oprawa twarda, cena: 77 zł. Zamów>>

Księgarnia zostanie otwarta na nowo dopiero pod koniec tego tygodnia, podczas wernisaży dwóch wystaw w muzeum: Włodzimierza Borowskiego i Mladena Stilinovića. W międzyczasie zapraszamy na zakupy do sklepu internetowego.
Na ponowne otwarcie księgarni czeka w kartonowych pudłach kilkadziesiąt nowych tytułów, przede wszystkim nowości z katalogu MIT. Dziś polecamy jedną z nich: znakomite "History Becomes Form", najnowszą książkę Borisa Groysa, którą poświęcił w całości rosyjskiej sztuce konceptualnej lat 70 i 80. Według Groysa było to najciekawsze zjawisko jakie wydarzyło się w sztuce od czasów rosyjskiej awangardy. Niezwiązani manifestem czy programem artyści, pod prąd oficjalnych narracji i propagandy, archiwizowali w swoich pracach doświadczenie sowieckiego socjalizmu. Groys pisał o moskiewskim środowisku artystycznym już w 1979 roku, na łamach wychodzącego w Paryżu pisma A-Ya, stosując symptomatyczne określenie "romantyczny konceptualizm" (na niemal trzy dekady przed użyciem tego terminu przez Jorga Heisera), opisując twórczość takich kluczowych figur rosyjskiej sztuki jak Ilya Kabakov czy Andrei Monastyrski. Sporo materiałów wizualnych i relacje z pierwszej ręki na temat tego fascynującego, znanego dotychczas niewielkiemu gronu specjalistów, rozdziału w historii sztuki XX wieku. 

nocny spacer Rosenthaler Straße

FRAME #176  "Interior Reality" sept/oct 2010, cena: 93zł; Dag Brandsaeter, Noa Segal "Can I Make Everybody Happy?", cena: 51 zł; Alain Badiou "The Communist Hypothesis", cena: 69 zł. Wszystkie książki przyjechały już do Warszawy. 

the future of nostalgia

Za oknem deszcz, nieuchronnie zbliża się jesień. Polecamy więc adekwatną lekturę – znakomitą książkę o "hipochondrii serca" Svetlany Boym zatytułowanej „The Future of Nostalgia”. Jej bohaterami są m. in.: Moskwa, dinozaury z Hollywood, postkomunizm, Ilya Kabakov, różowe rury kanalizacyjne Berlina oraz nieuleczalny romantyzm. Książka Boym to lektura, którą należałoby polecić zwłaszcza osobom interesującym się historią sztuki po 1945 roku w Europie Środkowo-Wschodniej. Choć o samej sztuce autorka pisze niewiele, mnoży za to niezwykle inspirujące referencje, tropy, pułapki, które zainteresują nie tylko wnikliwych badaczy sztuki naszego regionu. 

ion grigorescu. w ciele ofiary / in the body of the victim

Ion Grigorescu "W ciele ofiary / In the Body of the Victim", j. polski / j.angielski, Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, sierpień  2010, 312 stron, kolorowe ilustracje, obwoluta, oprawa miękka, cena: 45 zł + gratis "1968-1989: Momenty zwrotne w polityce i sztuce"

Od tego weekendu dystrybuować będziemy nowe wydawnictwo Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, poświęcone rumuńskiemu artyście Ionowi Grigorescu. Zeszłoroczna wystawa „W ciele ofiary 1969-2008” była pierwszą retrospektywną prezentacją jego twórczości w Polsce. Publikacja jest rezultatem związanego z tą wystawą projektu badawczego, prowadzonego przez zespół Muzeum wraz z austriacką kuratorką Kathrin Rhomberg. W książce znajdują się teksty następujących autorów: Cosmin Costinas, Georg Schöllhammer, Jan Verwoert i Magda Radu. Autorem projektu graficznego jest Ludovic Balland.

Zapraszamy do KunstWerke w Berlinie, gdzie w najbliższą niedzielę, o godz. 19.00 odbędzie się wieczór promocyjny książki, z udziałem Katrin Rhomberg – kuratorki 6. Biennale Sztuki w Berlinie, oraz redaktorki „W ciele ofiary” - Marty Dziewańskiej. Spotkanie jest ostatnim wydarzeniem wchodzącym w program berlińskiego biennale.

Ion Grigorescu urodził się w 1945 roku w Bukareszcie, odebrał wykształcenie jako malarz. Był jednym z pierwszych rumuńskich artystów konceptualnych, czy też piewców anty-sztuki, jest autorem licznych filmów, cykli fotograficznych, prostych akcji dokamerowych, zapisów, rysunków, kolaży – za pomocą których dokumentował swoje codzienne życie, jak i drogę jaką przeszło rumuńskie społeczeństwo na przestrzeni ostatnich dekad, prowadzącą od rumuńskiego reżimu komunistycznego do realiów ekspansywnego kapitalizmu. Z formalnego punktu widzenia twórczość Grigorescu może być analizowana jako klasyczny przykład środkowo-europejskiej sztuki eksperymentalnej, za pomocą której artysta próbuje znaleźć swoje miejsce w wyjątkowo opresyjnym systemie politycznym.