oei # 53-54: dddd

O szwedzkim piśmie OEI pisaliśmy, z nieukrywaną sympatią, kilka miesięcy temu. Poświęcony jest literaturze (czy też raczej konceptualnym operacjom na tekście), od jakiegoś czasu jednak coraz więcej miejsca na jego łamach zajmuje sztuka, i to sztuka pojęciowa, konceptualizm, mail-art etc., czyli bardzo ekscytujące podróże do lat 60. i 70. OEI zasłużył sobie na miano "najbardziej ekstremalnego pisma o literaturze" (jak pisał Daniel Birnbaum), w którym tekstowe i formalne eksperymenty rozlewają się na setki stron. Także i najnowszy numer jest przedsięwzięciem imponującym swym, graniczącym z szaleństwem, rozmachem. Mieści się na 1280 stronach i osiąga rozmiary książki telefonicznej. Za tytułowymi literami DDDD kryją się znajomo brzmiące słowa: Dokument Dispositiv Deskription Diskurs. Mnóstwo dobrej sztuki, i co ważne, pojawiają się fragmenty w języku angielskim. Na liczącej ponad 100 pozycji liście autorów są m.in. Tris Vonna-Michel, Bruno Latour, Allan Sekula, grupa Raketa, Andrzej Tichy, Giorgio Agamben i Kwiekulik (OEI poświęca kilkadziesiąt stron Działaniom z Dobromierzem, 1972-1974). Hermetyczny i prawdziwie uwodzący zbiór dokumentów i kuriozów. Powyżej prezentujemy próbę skali OEI w zderzeniu z puszką mleka skondensowanego. 

the captured museum

Książka podsumowuje Carte Blanche, fascynujący eksperyment Barbary Steiner, dyrektorki Galerie für Zeitgenössische Kunst w Lipsku, która oddała na dwa lata swoją instytucję w ręce prywatnych galerii, kolekcjonerów i firm. Oczywiście za opłatą. W ten sposób znana i poważana (co równa się: krytykowana przez lokalne środowisko i urzędników za hermetyczny program) instytucja trafiła w ręce podmiotów, których wpływ na decyzje programowe muzeów jest zazwyczaj dyskretnie pomijany. Steiner dokumentuje i prześwietla zawiłe związki między instytucją sztuki a światem korporacji i zamożnych kolekcjonerów, którzy wysysają z niej (intelektualne) soki a jednocześnie pompują w nią (szeleszczącą) krew. 

the absence of work

Rachel Haidu prezentuje swoją książkę "The Absence of Work", MIT Press 2010, 392 strony, oprawa twarda, cena: 94zł. Zamów>>

Marcel Broodthaers (1924-1976) był jednym z najoryginalniejszych, a jednocześnie najmniej spopularyzowanych, poza wąskim kręgiem specjalistów, artystów XX wieku. Ex-poeta (stał się artystą wizualnym w dopiero wieku 40 lat, narzekając że dotąd "nie znał się na niczym"), autor słynnego fikcyjnego "Departmentu Orłów Muzeum Sztuki Nowoczesnej", ojciec krytyki instytucjonalnej, projektant swojego własnego nagrobka - jest wciąż wielką zagadką dla świata sztuki.  
Rachel Haidu - profesor na University of Rochester - poświęciła tej postaci piękną, erudycyjną książkę "The Absence of Work", wiążąc sztukę Broodthaersa z komunikacyjnymi porażkami, rozpadem języka, frustrującym doświadczeniem literackim. Haidu odczytuje też jednocześnie prace artysty w bardziej polityczny sposób, jako wypowiedź o demokracji i tożsamości narodowej. Odkrywa i przepisuje na nowo dzieło Marcela Broodthaersa.

Anne Rorimer pisze o książce: "Haidu’s brilliant analysis of Broodthaers’s career illuminates his far-reaching aesthetic strategies and innovative methods. This book places him in the context of contemporary art history with insightful reference to modernist and postmodernist thought. Impressive, intelligent, and inspired, it sets forth the artist’s role as a progenitor of installation art and institutional critique.” Na zdjęciu u góry autorka prezentuje swoją książkę w Muzeum pro qm - Rachel była niedawno gościem konferecji poświęconej Włodzimierzowi Borowskiemu.